De mensen om mij heen 

Één van de vragen die mij een tijdje terug ook werd gesteld ging over de mensen om mij heen. Ik vind dit een mooie vraag, want zoals jullie inmiddels misschien wel weten zijn er een aantal mensen die heel belangrijk voor mij zijn en ik het heel fijn vind om hen om mij heen te hebben. 

Naarmate ik ouder word en er bepaalde dingen zijn gebeurd in mijn leven ben ik ook wel kritisch naar wie ik wel en niet in mijn leven toe laat. Als puber had ik veel vrienden, maar ben ik door vele ook flink in de steek gelaten toen ik ziek werd. Ik heb toen mijn echte vrienden wel leren kennen en met sommige van hen heb ik nog steeds contact.

Niet al mijn vriendinnen zijn moslima, maar veel wel. Ik vind dat prettig, omdat we daardoor nog meer overeenkomsten met elkaar hebben. Ik heb in het verleden wel eens meegemaakt dat niet moslim vriendinnen mij niet volledig begrepen en moeite hadden met bepaalde keuzes die ik maakte of dingen die ik deed. Ik vind dit erg jammer, omdat ik iedereen altijd accepteer en respecteer, wat je ook gelooft of niet en wat je ook doet. 

  
Mijn vriendinnen zijn erg belangrijk. Sommige zie ik echt als mijn zussen. Er zijn vriendinnen die ik iedere dag zie of spreek, maar ik heb ook vriendinnen die ik soms maanden niet zie. Maar als we elkaar zien is het net alsof we elkaar de dag ervoor nog hebben gezien. We zijn er voor elkaar in goede en in slechte tijden en staan altijd voor elkaar klaar. Voor mij is dat erg belangrijk in een vriendschap. Ook vind ik het belangrijk dat het van beide kanten komt. En het kan zijn dat er momenten zijn dat ik veel initiatief neem en dan de ander weer, maar ook dit moet kunnen in een vriendschap en moet elkaar niet verweten worden. 

Mijn familie is ook erg belangrijk. Ik denk dat ik het meeste contact heb met de familie van mijn moeder. Mijn moeder is de oudste uit het gezin en mijn broertje en ik zijn ook weer de oudste kinderen, kleinkinderen en neefje en nichtje uit het gezin van mijn moeder. De zusjes van mijn moeder waren nog jong toen wij werden geboren en we waren vaak bij mijn oma of zij bij ons. We hebben altijd veel samen gedaan en doen dat nog steeds.

Ik ben ook gek op de familie van mijn vader, maar we zien elkaar minder vaak. Veel van de familie woont in Suriname, dus is het contact voornamelijk via mail, social media of telefoon. Mijn vader heeft ook familie in Nederland wonen, maar we zien elkaar niet wekelijks. We spreken elkaar vaak ook niet wekelijks. Maar als we samen zijn is het altijd goed en gezellig. Het is dan net alsof we elkaar wel wekelijks zien en spreken. Ik weet dat ik op de familie van mijn vader kan bouwen. Als ik ze nodig heb, zullen ze er voor mij zijn. Toen mijn moeder was overleden woonde een nicht van mij voor een jaar in het buitenland. Als kind woonden we bij elkaar om de hoek en we hebben altijd een goed contact gehad. Toen mijn moeder overleed vond ik het heel moeilijk dat zij in het buitenland zat en hoopte ik heel erg dat ze er kon zijn met het condoleren en de begrafenis. En ja hoor, daar was ze dan. ‘Natuurlijk kom ik Nance.’ En dat is echt typerend voor de familie van mijn vader. Het heeft mij zo ontzettend goed gedaan en ik ben haar nog steeds erg dankbaar dat ze er toen bij was. 

  
Toen ik trouwde kreeg ik ook een schoonfamilie. Zij wonen voornamelijk in Marokko en doordat ik het Arabisch niet goed machtig ben, is het contact heel anders. Via de telefoon communiceren is moeilijk en als we in Marokko op vakantie zijn is het vaak handen en voeten werk of fungeert mijn man als tolk. Toch heb ik een goede band met hen en ben ik gek op hen. En zij volgens mij ook op mij. 

Mijn man heeft ook wel wat familie in Nederland wonen en we proberen hen regelmatig te bezoeken. Twee tantes wonen in hetzelfde stadsdeel als waar wij wonen, dus dat is erg fijn. Met drie nichten van mijn man heb ik goed contact en zij zijn mij ook erg dierbaar. 
Ik kan niet leven zonder mensen om mij heen. Zonder de mensen die dierbaar voor mij zijn. Ik houd enorm van gezelligheid en samen te zijn met de mensen waar ik van houd. 

Wie zijn er in jouw leven belangrijk? 

Advertenties

Het zijn de kleine dingen……….

Twee weken terug schreef ik een blog waarin ik jullie, mijn lezers, vroeg naar wat jullie vraag nog van mij zouden willen weten.Ik heb een aantal leuke reacties gekregen en daardoor heb ik een aantal leuke ideeën voor nieuwe blogs.

In deze blog wil ik het hebben over hetgeen mij gelukkig maakt. Ik kreeg een reactie op mijn vorige blog dat het duidelijk is dat ik gelukkig word van kleine dingen. Ik vond dit heel leuk om te lezen, omdat ik de zuster die dit schreef maar één keer heb ontmoet en verder kennen we elkaar via social media. Ik vind het leuk om te lezen dat het duidelijk is dat ik gelukkig wordt van de kleine dingen in het leven. Dit heb ik vanuit mijn opvoeding mee gekregen, maar het is ook wel hoe ik als persoon ben. 

Waar kan ik dan intens van genieten? Waar kun je mij blij en gelukkig van maken? 

Mijn gezin, familie en vriendinnen zijn heel belangrijk voor mij. En ik probeer daar ook zoveel mogelijk tijd voor vrij te maken en mee door te brengen. Ik vind het fijn om samen met hen te zijn en dan hoeven we echt niet altijd iets te ondernemen. Een middag of avond thuis zijn, wat lekkers te eten, lachen, praten. Gewoon gezellig met elkaar. Mij kun je er heel gelukkig mee maken. Ik ben heel erg blij met de familie die ik heb, zowel mijn eigen familie als mijn schoonfamilie. Ik heb niet veel vriendinnen, maar de vriendinnen die ik heb zijn mij enorm dierbaar. Ik ga echt voor hen door het vuur.

Ik heb goede herinneringen aan de tijd dat mijn beste vriendin R. en ik beiden nog thuis woonden in Huizen. We zagen elkaar bijna dagelijks en konden uren met elkaar praten. Bij haar in de tuin of boven op haar kamer. We hebben zo ontzettend veel met elkaar gedeeld. We konden genieten van een middag winkelen en een broodje roomkaas eten bij La Place. En toen we allebei ons eigen huis hadden zagen we elkaar niet meer dagelijks, maar wel regelmatig. Gezellig bij elkaar thuis zitten, in de tuin of op het balkon. Spelen met haar kinderen. Ik heb er zulke goede herinneringen aan. Nog steeds is ze mijn beste vriendin, maar we zien elkaar niet meer zo regelmatig. Maar onze band is nog steeds hetzelfde en ook van deze vriendschap kan ik enorm genieten en word ik gelukkig van.

Vanmiddag was ik met mijn twee zussen weg. Een zeer goede vriendschap die is ontstaan op ons werk. Van collega’s zijn we vriendinnen en zussen van elkaar geworden. We hadden een high tea vanmiddag en dat heeft me echt weer even een energie boots gegeven. Ongedwongen met elkaar kletsen en lachen, eerlijk tegen elkaar kunnen zijn en vooral jezelf. 

Ik geniet van het lezen van een goed boek. Ik geniet van mijn werk. De kinderen die iedere dag met een glimlach op hun gezicht de klas binnenstappen. Blij zijn dat ze de juf weer zien en dat we weer nieuwe dingen gaan leren. 

Mijn dochter bezorgt mij iedere dag een grote glimlach op m’n gezicht. Ik zou niet meer weten hoe het leven zonder haar zou zijn. Ik geniet intens van haar en ook zij geniet enorm van kleine dingen. Je kan haar gelukkig maken met een lekker bord eten. Laatst aten we spaghetti. Nou dan geniet ze enorm. Volgens haar kun je spaghetti het beste met je handen eten, dus dat doet ze dan ook. Ze likt er letterlijk haar vingers bij af. Heerlijk om te zien. Ik geniet ervan als ze het naar haar zin heeft in de speeltuin of afgelopen zomer in het pierenbadje. Tevreden zijn met water en een emmer. En dan lange tijd daar zoet mee zijn. Heerlijk om te zien. En vooral als ze dan ook nog tegen mij zegt dat ze het leuk vind.

Natuurlijk zijn er nog meer dingen waar ik gelukkig van wordt, maar ik kan ze niet allemaal noemen. Word ik alleen maar blij van de kleine dingen? Nee, maar ik ben snel tevreden, dus dat scheelt. Vakantie vind ik heerlijk, maar vakanties naar verre landen kunnen we gewoon niet betalen en dus ben ik net zo tevreden met een weekendje weg in een hotel of bungalow. Het is dan net alsof je dagen van huis bent en ik kom vaak herboren weer terug.

Mijn ouders hebben mijn broertje en mij ook echt geleerd om te genieten van de kleine dingen. We waren snel tevreden en dat ben ik nu nog steeds. Persoonlijk vind ik het een fijne eigenschap. En ik ben ook blij dat mijn ouders het ons hebben meegegeven in onze opvoeding. 

Wat maakt jou gelukkig? En waar worden jouw kinderen gelukkig van? 

Mail voor mijn dochter 

Schrijven is altijd een grote hobby van mij geweest. Net zoals lezen. Als kind verslond ik per week meerdere boeken. Nog steeds trouwens. Ook vond ik het altijd leuk om als kind verhalen te schrijven. Mijn moeder liet me brieven schrijven aan familie in het buitenland en aan het foster parent kind wat we hadden. Ik deed dit altijd met veel plezier. Als puber en jong volwassene heb ik dagboeken vol geschreven. En nu nog steeds schrijf ik mijn gevoelens en gedachten graag op papier. In een dagboek, in een brief of kaart, een email of online op social media.

Een tijdje terug kwam ik op social media een ontzettend leuk idee tegen dat mij vrijwel gelijk aansprak. Een mailadres voor mijn dochter. Geweldig! 

Een mailadres aanmaken voor je kind waar je dan regelmatig een mail naar toe stuurt of foto’s en video’s. Ideaal en echt iets wat mij aanspreekt. 

Mijn moeder heeft dit ook gedaan, maar dan op papier. Toen we haar spullen gingen uitzoeken kwamen we verschillende notitieboeken en dagboeken van haar tegen. Nu zij is overleden zijn deze nog waardevoller. 

Ik heb daarom gelijk een mailadres aangemaakt voor mijn dochter en familie hiervan op de hoogte gebracht. Want hoe leuk is het als zij ook mails en foto’s en video’s kunnen mailen. Vooral voor de familie in het buitenland.

Ik wil zelf zeker iedere maand een mail sturen naar het adres. De eerste startmail is verstuurd en inmiddels ben ik bezig met de tweede over onze activiteiten tijdens de wintervakantie. 

Als mijn dochter een puber is krijgt ze het wachtwoord en kan ze alle mails, foto’s en video’s gaan bekijken. Ik hoop dat mijn dochter het net zo waardevol zal vinden, als dat ik het vindt. 

En toen was de vakantie voorbij……..

Ja, het is zo ver. Na ruim zes weken vakantie te hebben gehad, moet ik morgen weer beginnen met werken. Huh, morgen? Ja, morgen. Leerkrachten beginnen altijd een paar dagen voordat de school haar deuren weer opent. En wat doen we dan? Vergaderen, plannen, lokaal schoonmaken en inrichten, bestellingen uitpakken en inruimen en de eerste lessen voorbereiden voor het komende schooljaar. Ik vind het altijd erg leuk om mijn collega’s weer te zien na de vakantie en om mijn lokaal weer in te richten en klaar te maken voor een nieuwe groep.

Dit schooljaar heb ik er nog meer zin in, omdat ik samen met mijn grote zus de groep ga draaien. Een droom die eindelijk in vervulling gaat, omdat zij nu ook parttime gaat werken nu ze moeder is geworden. We kennen elkaar van de pabo, zijn collega’s en in de zes jaar dat ik nu werkzaam ben op deze school zijn we ontzettend goede vriendinnen geworden. Zij is mijn grote zus en dan is er ook nog een kleine zus, die tevens ook een collega van ons is. Ik vind ons echt een dreamteam. 

Er is mij wel eens gevraagd of ik het niet moeilijk vind om met vriendinnen nauw samen te werken. Mijn antwoord is dan nee. Met deze vriendinnen absoluut niet. Weet niet hoe dat met een ander zou zijn. Op het werk zijn we collega’s. Natuurlijk ook vriendinnen, maar voorop staat dat we collega’s zijn. Buiten schooltijd zijn we vriendinnen en hebben we het ook wel over het werk, maar hebben we ook genoeg andere zaken waar we over kunnen praten. Ik vind het juist erg fijn om met hen samen te werken, omdat we elkaar goed aanvoelen en aan een paar woorden genoeg hebben om elkaar te begrijpen. 

Als ik terug kijk op mijn zomervakantie heb ik enorm genoten. Aan het begin van de zomervakantie had ik een aantal doelen/plannen die ik graag wilde uitvoeren. Er waren een aantal mensen waar ik bij op bezoek wilde gaan, ik wilde iedere week een kamer in huis opruimen, schoonmaken en ordenen, ik wilde tijd voor mezelf nemen als mijn dochter op de crèche was en er waren een aantal activiteiten die ik graag met mijn dochter wilde doen. Ik heb dit allemaal kunnen uitvoeren, dus voor mij is deze zomervakantie geslaagd. Ik heb me geen enkele dag verveeld, heb genoten van iedere dag en eruit gehaald wat er uit te halen viel. 

Ik ben klaar voor een nieuw schooljaar. Een nieuw schooljaar met een nieuwe groep kinderen die allemaal willen leren lezen, schrijven en rekenen. Kleuters die je in een jaar tijd enorm ziet groeien. Je ziet ze iedere dag veranderen en afscheid nemen van het kleuter-zijn. Kinderen die versteld staan van hun eigen kunnen. Aan het begin soms nog onzeker, want ze kunnen helemaal nog niet lezen en hebben er zelf soms maar weinig vertrouwen in dat ze het ooit gaan leren. En dan opeens lezen ze hele verhalen weg.
Ik vind het ieder jaar weer een enorme uitdaging en geniet er volop van. In groep 3 zie je de groei van de kinderen zo ontzettend goed en dat geeft mij enorm veel voldoening.