De verteltas ‘brieven in de ramadan’

Wie mij op social media volgt heeft een paar weken terug kunnen zien dat ik in mijn klas heb gewerkt met een verteltas van het boek ‘brieven in de ramadan’. Ik ben ontzettend enthousiast over de verteltas en de methode erachter, dus ik heb besloten om er een blog over te schrijven. Op mijn werk wordt al enige tijd gebruik gemaakt van de verteltas. Deze worden gemaakt en bedacht door een groep zeer creatieve en betrokken ouders. Hierbij worden zij ondersteund door medewerkers van het kenniscentrum Verteltassen.

De Verteltasmethode versterkt de leesomgeving en de taalontwikkeling van kinderen én hun ouders. Door de Verteltasmethode raken ouders meer betrokken bij het onderwijs en er ontstaat een betere samenwerking tussen school en gezin. Het middel dat hierbij wordt ingezet is een Verteltas met lees- en spelmateriaal. De Verteltassen worden door ouders gemaakt en bedacht en met hun kinderen thuis en op school gebruikt.

Elke Verteltas vertelt zijn eigen verhaal. Het is een tas met een schat aan aantrekkelijke materialen die op verschillende manieren gebruikt kunnen worden. Een prentenboek en een daaraan gekoppeld informatief boek vormen de basis van de Verteltas. Daarbij wordt spelmateriaal bedacht en gemaakt dat de taalontwikkeling en het leesplezier van het kind stimuleert. De inhoud van de Verteltas kan aangepast worden aan niveau, leeftijd, leerstijl en de visie van school.

Vier belangrijke doelen worden door de Verteltasmethode gekoppeld; taal- en talentenontwikkeling van ouder en kind, ouderparticipatie, ouderbetrokkenheid en leesbevordering.

Toen ik de verteltas in mijn handen kreeg was ik gelijk al erg enthousiast, want de tas ziet er heel uitnodigend uit. Het boek, ‘brieven in de ramadan’, had ik pas geleden zelf aangeschaft, dus dat was bij mij al bekend.

In de verteltas zit het boek, een handeling en zes verschillende soorten spellen. Het is de bedoeling dat je als leerkracht of ouder het boek gaat voorlezen, hierbij kun je gebruik maken van interactief voorlezen en de kinderen tussendoor vragen stellen. Op deze manier zijn de kinderen gelijk goed betrokken bij het verhaal.

Na het verhaal kunnen de kinderen aan de slag met zes verschillende soorten spellen. Wat ik zo leuk vind is dat ieder spel uniek is en goed aansluit bij vakken op school, zoals rekenen, taal, maar ook wereldoriëntatie.

Gebedsjurkje. Zelfs de jongens vonden het leuk om aan te trekken. De kinderen waren heel serieus en gingen met elkaar bidden. Na het spelen werd het jurkje weer netjes opgeborgen.

Ansichtkaarten. De kinderen hadden stukjes van verschillende ansichtkaarten voor zich. Op de ene helft stond een letter en op de andere helft een deel van een woord. Welke twee stukjes passen bij elkaar? Samenwerken was bij dit spel belangrijk en dat vind ik als leerkracht altijd erg belangrijk. De kinderen leren zo ontzettend veel van elkaar en dat zag ik nu ook weer terug.

Bordspel. Een prachtig bordspel gemaakt door de moeders met verschillende opdrachten erbij. De kinderen hebben het met veel plezier gespeeld. Kijk even goed naar de prachtige pionnen!

Klokkijken. In groep 3 maken de kinderen een begin met klokkijken. De kinderen konden bij dit spel de verschillende tijdstippen aangeven op de klok. Er waren kaarten met hele en halve uren. Ook was er een overzicht van de gebedstijden, zodat deze ook aangegeven konden worden op de klok.

Memorie. Memorie is en blijft een leuk spel. De kinderen hebben ervan genoten. En als leerkracht vond ik het fijn om een memorie spel te zien dat goed aansluit bij de islamitische belevingswereld van kinderen in groep 3.

Sadaqa spel. Dit was een favoriet spel. Voornamelijk omdat er ‘echt geld’ aanwezig was. Het was speelgoed geld, maar voor de kinderen voelde het alsof ze echt geld in hun bezit hadden. In groep 3 maken de kinderen kennis met het rekenen met geld. Veel kinderen vinden dit vaak lastig. Ik was dan ook erg blij om dit spel te zien, omdat de kinderen hierdoor de waarde van de verschillende munten leren kennen. De kinderen hebben dit met z’n zessen gespeeld. Ze hebben twee groepjes gemaakt en om de beurt hebben ze een kaartje gepakt met een bedrag erop en dat hebben ze in het Sadaqa potje gedaan. Het groepje dat als eerst al zijn geld kwijt was, had gewonnen.

Zoals je kunt zien zijn de spellen met veel zorg gemaakt en is er goed over nagedacht. Bij sommige spellen waren er twee manieren om het spel te spelen, een makkelijke en een moeilijke variant. Ik vind dit als leerkracht ook erg fijn, omdat differentiatie in het onderwijs belangrijk is.

Ik hoop dat er nog meer verteltassen gemaakt zullen worden voor de groepen 3, want ik ga er dan zeker gebruik van maken. Aankomende week hoop ik nog een moment te vinden om deze verteltas nog een keer te gebruiken in mijn groep.

Advertenties

Leergierige kleuter 

Inmiddels sta ik al 8 jaar voor de klas en doe ik mijn werk met veel passie, plezier, zorg en liefde.Ik sta al 7 jaar voor de leukste groep van de basisschool, namelijk groep 3. Na al die jaren blijf ik het een leuke groep vinden. Kleuters die er enorm naar uitkijken om te leren lezen en schrijven, maar ondertussen ook nog enorm verlangen naar spelen en dat vooral aan het begin van groep 3 enorm missen. Het is echt niet zo dat ze gelijk niet meer spelen in groep 3, maar het is wel aanzienlijk minder dan in groep 2. En dat is voor veel kinderen enorm wennen.

De ontwikkeling die de kinderen doormaken in groep 3 is enorm. Niet alleen cognitief, maar ook sociaal emotioneel. Ik vind het heel mooi om te zien en ik geniet er echt van.


Eind februari is mijn eigen dochter begonnen op de basisschool en maak ik niet alleen de ontwikkeling van een basisschoolkind mee als juf, maar ook als moeder. Mijn dochter is altijd erg leergierig en nieuwsgierig geweest. Ik heb dat ook altijd gestimuleerd en haar vooral veel verteld en uitgelegd, en laten ontdekken. Wat ik overigens nog steeds doe.

Sinds ze op school zit is ze enorm gegroeid. Ze is net een spons. Alles wat ze op school heeft gehoord of gezien hoor ik thuis weer terug. Zo heeft ze het gehad over vormen. Dus nu wordt alles wat ze ziet geïnspecteerd en verteld ze wat voor een vorm het is. Zo ook met kort, lang en even lang. Als ze bijvoorbeeld met de duplo speelt worden de blokken naast elkaar gelegd en verteld welke kort is, welke lang en welke blokken even lang zijn.
Ik merk dat ze iets maar één keer hoeft te horen en het al goed onthoudt en zich ermee bezig houdt. Voordat ze naar school ging was tellen al één van haar favoriete bezigheden en dat is alleen maar meer geworden. Alles, maar dan ook alles wordt geteld. Thuis wordt van alles geteld, maar ook als we buiten zijn of in de auto zitten.

Op dit moment hebben ze het thema kunst in de klas. Thuis is er al flink geknutseld, want ze moet een museum ervan maken zegt ze. Toen we laatst bij mijn oma waren en ze een schilderij zag hangen vroeg ze zich af welke kunstenaar het had gemaakt. Ook kon ze ons vertellen dat er een lijst om het doek heen hing. Mijn oma was helemaal verbaasd over wat A tot in detail vertelde.


Ik vind het enorm leuk om deze ontwikkeling te zien, omdat het voor mij ook een bevestiging is van hoe belangrijk het is om als leerkracht veel aan te bieden en je onderwijs zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor kinderen. Voor mij weer een stimulans om door te gaan met mijn vak.

Marokkaanse wortelsalade 

Vanavond aten wij een tajine met gehaktballetjes in tomatensaus. Één van onze lievelingsgerechten en hij is eenvoudig te maken. Recept staat in één van mijn eerdere blogs. Ik maak er meestal een salade bij en vandaag heb ik gekozen voor een wortelsalade. Tijdens het koken dacht ik ‘dit recept ga ik met jullie delen.’ Ik ben gek op wortels, zowel gekookt als rauw. Ik heb ze eigenlijk altijd wel in huis. 

Wat heb je nodig? 

500 gram wortels

1 of 2 teentjes knoflook 

2 eetlepels olijfolie

2 eetlepels azijn

Zout en peper naar smaak

Koriander en peterselie naar smaak

1 theelepel komijn 

Hoe maak je het? 

Schil de wortels en snijd ze overlangs in vieren.

Pers de teentjes knoflook uit en doe ze samen met de wortels en water in een pan. Breng het aan de kook en laat het ongeveer 20 minuten koken, zodat de wortels gaar zijn.

Laat de wortels uitlekken en schep ze in een schaal. Voeg azijn, olijfolie, komijn en zout en peper toe. 

Bestrooi het mengsel met peterselie en koriander en schep het op een bord.

Eet smakelijk!

Borstvoeding

Toen ik vier jaar geleden zwanger was van mijn oudste dochter heb ik veel gelezen over zwanger zijn, de bevalling, voeding, opvoeding en ga zo maar door. Veel herkende ik of wist ik al, omdat het onderwerpen zijn die mij altijd hebben geboeid. Ik wist eigenlijk voordat ik moeder werd al hoe ik bepaalde dingen wilde. Ook wat betreft voeding. Ik heb altijd gezegd dat ik het eten voor mijn kinderen zelf zal maken en dit heb ik ook altijd gedaan. Mijn oudste dochter heeft nog nooit een potje gegeten en de jongste zal haar daarin volgen. Iedereen moet het zelf weten, maar ik ben gewoon een voorstander van het zelf maken. Net zoals dat ik zelf het liefst voedsel eet zonder pakjes en zakjes. Ook als ik weg ging met mijn oudste dochter nam ik zelfgemaakt eten voor haar mee. Ik gebruikte daar de bakjes van Avent voor. Heel handig! 

Een onderwerp waar ik niet zo veel van wist, was borstvoeding. Ik had vriendinnen die borstvoeding gaven, maar daar hield het eigenlijk mee op. Mijn broertje en ik hebben beiden flesvoeding gekregen, omdat mijn moeder medicatie heeft moeten slikken tijdens de zwangerschap. 

Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik besloten om borstvoeding te geven, als dit mogelijk was. Want ja, je kan iets graag willen, maar als het niet lukt, dan lukt het niet. Ik weet nog dat ik er een gesprek met mijn moeder over had en die vond het eigenlijk maar iets vreemds, borstvoeding. ‘Ach, zei ze, de fles is toch veel makkelijker, wat een gedoe allemaal.’ Ik kon hier erg om lachen en de mensen die mijn moeder kennen, zullen zich ook kunnen voorstellen hoe mijn moeder dit zou zeggen.

Oke, mijn besluit om borstvoeding te geven stond vast. Na de geboorte van mijn dochter dronk zij niet gelijk. Ik had gelezen dat dit normaal was bij een pasgeboren baby, dus maakte ik me er ook niet heel erg druk om. Na 24 uur heeft ze voor het eerst gedronken en dat ging eigenlijk gelijk goed. Ik was erg blij dat het was gelukt en dat de borstvoeding in de maanden erna ook goed verliep. 

Ik ben vrijwel gelijk begonnen met kolven, zodat mijn man en anderen haar ook eens konden voeden. En als ik ergens naar toe ging was het wel fijn om altijd een flesje binnen handbereik te hebben. Ideaal. Ik heb de oudste ongeveer vijf maanden borstvoeding gegeven. Het liep toen terug, heel erg terug. Hoe dit kwam? Ik denk dat het voor een groot deel kwam door een stukje onzekerheid van mij die ik kreeg doordat mensen in mijn omgeving zich ermee gingen bemoeien. Mijn dochter zou twee nachten bij mijn ouders gaan slapen als ik moest werken en dan zou ik afgekolfde melk mee geven, maar ik produceerde niet meer voldoende melk voor die twee dagen. Ik ben toen begonnen met afbouwen en overgestapt op flesvoeding. Ik ben blij dat ik vijf maanden lang borstvoeding heb kunnen geven, ook al had ik het liever nog langer gedaan. Maar ja, je hebt het niet altijd in de hand. En ze is gezond en groot geworden. 

Tijdens mijn tweede zwangerschap stond het voor mij gelijk vast dat ik weer borstvoeding wilde geven. Ik kan mij nog heel goed herinneren dat de jongste vrijwel gelijk na haar geboorte begon met drinken. En dat ook heel lang deed. Het was een heel bijzonder moment. De verpleegster kwam na een tijdje kijken of ik in staat was om te douchen, maar Sara dronk nog, dus daar moesten we nog even mee wachten.

Tijdens mijn tweede zwangerschap heb ik ook weer verschillende artikelen gelezen over borstvoeding. Ook ben ik op Facebook op de Islamitische borstvoeding organisatie Halimah gestuit en ik heb zeer veel aan hun artikelen en tips gehad. Dit maakte mij ook zekerder, waardoor ik er voor de volle honderd procent voor ging. En dat heeft zeker een positief effect.

Ik ben nu ook makkelijker in het geven van borstvoeding dan bij mijn oudste dochter. Ik ben er nu ook zekerder over. En ik hoop het ook zo lang mogelijk te kunnen blijven geven. In de islam heeft een kind twee jaar het recht om borstvoeding te krijgen. Ik vind het heel bijzonder dat zelfs mijn religie hier rekening mee houdt. Zo zie je maar weer hoe mooi de islam is.

‘En Wij hebben het de mens opgelegd om goed te zijn voor zijn ouders. Zijn moeder baarde hem in zwakheid en pijn over zwakheid en pijn, en na een periode van twee jaar borstvoeding treedt het spenen geleidelijk in.’ Soerah Loeqmaan 31:14

Ik voed op verzoek, wat inhoudt dat ik mijn dochter voedt wanneer zij hier behoefte aan heeft. De eerste weken was dit om het uur of om de twee uur. Rond etenstijd vraagt ze om meer en haar laatste voeding duurt soms wel anderhalf uur. Dan clustert ze er flink op los, maar slaapt dan ’s nachts wel een flink aantal uren achter elkaar en dat is erg fijn. Na een tijdje werd de tijd tussen de voedingen steeds langer en nu vraagt ze om de drie uur om een voeding. Ook ’s nachts gaat het nog erg goed.

Ik ben ontzettend blij dat de borstvoeding zo goed loopt en dat het Sara goed doet. Ze geniet er enorm van en dat doet mij ook weer goed. Het geeft mij doorzettingsvermogen. Ik ben er ook veel makkelijker in geworden. Ik heb in een aantal abayat (lange islamitische kleding (jurken)) ritsen laten zetten, zodat ik Sara overal kan voeden. En niemand die het ziet, want ze is onder mijn hoofddoek. Ik heb laatst zelfs in de tram gevoed 🙈

Amina kon ik afgekolfde melk in een flesje geven, maar Sara is dit gaan weigeren. Ook bij Sara ben ik al vroeg begonnen met het aanbieden van de fles. Maar na een aantal keren weigerde mevrouw de fles. Ik probeer het nu nog dagelijks, maar ze kijkt je aan van ‘denk maar niet dat ik daaruit ga drinken.’ Ik heb verschillende informatie hierover ingewonnen en de tips gehanteerd, maar het heeft weinig tot geen resultaat. Sara is geen fan van de fles. Dus ze zit behoorlijk aan mij vast. Aan de ene kant heel fijn, maar aan de andere kant ook niet. 

Amina vindt het geven van borstvoeding erg bijzonder. Tijdens mijn zwangerschap had ze het er al steeds over dat ze de baby dan een flesje zou gaan geven. Ik heb haar steeds verteld dat de baby melk bij mama gaat drinken. Ze was erg nieuwsgierig naar hoe dat in zijn werking ging. Op de creche ziet ze alleen maar baby’s die de fles krijgen, dus ja, dat was toch wel anders. Ik heb het haar steeds uitgelegd en toen Sara geboren was ook laten zien hoe Sara dan melk krijgt. Amina vind het erg bijzonder en zit het liefst met haar neus erboven op. Aan het begin was dit niet zo fijn, want ik moest Sara leren kennen, signalen leren herkennen en dan zat er een peuter bovenop me. Maar Alhamdoe li Llah, ook dat is goed gekomen. Ik merkte dat Amina tijdens het voeden er graag bij wilde zijn. Aan spelen kwam ze niet echt toe, dus ben ik begonnen met voorlezen tijdens het voeden. Zo is ze betrokken bij het voeden en heb ik ook aandacht voor haar. Dit doen we nog steeds als ik Sara voed. Ook spelen we regelmatig een spelletje. En Sara vindt alles prima, zolang ze maar gevoed wordt. 

Geef jij je kleintje ook borstvoeding? Hoe ervaar je dit? En hoe lang geef je het al of heb je het gegeven? 

Dagritme met twee kinderen 

Geregeld krijg ik de vraag of ik al een ritme heb sinds ik twee kinderen heb. En ja, Alhamdoe li Llah, ik heb er een aardig goed ritme in en de negatieve buien van Amina worden ook minder, dus dat zorgt voor meer positiviteit. Ik ben altijd actief geweest en ben dat nu nog steeds. Ik ben geen persoon die dagenlang thuis kan blijven. 

Mijn wekker gaat iedere dag om 06.30 uur. Maar het komt ook regelmatig voor dat ik eerder wakker ben, omdat Sara al gevoed wil worden of omdat Amina naast mijn bed staat. Maar goed, laten we er nu even vanuit gaan dat ze beiden nog slapen. Als mijn wekker gaat stap ik gelijk uit bed. Dit heb ik altijd gedaan. Ik ben absoluut geen snoozer. Ik drink wat water en ga dan douchen. Ik moet ’s morgens echt douchen, anders kom ik niet op gang. En ik vind het een fijne start van de dag. Als ik klaar ben met douchen en ben aangekleed, ga ik eerst bidden en vaak wordt Amina dan wakker. Even knuffelen, kletsen, deken openslaan van haar bed en dan komt vrijwel gelijk de vraag ‘mama, gaan we ontbijten?’ Dus hup, ontbijt klaar maken en samen ontbijten. De laatste tijd duurt dit bij Amina erg lang, heel erg lang. Dus heb ik nu ingevoerd dat ik na 15-20 minuten van tafel ga. Dan zit ze alleen aan tafel en dat vindt ze niet leuk, maar kan ze opeens wel heel snel dooreten. Hierna doe ik de afwas van het ontbijt en kleed ik Amina aan. Tegen deze tijd, 08.00-08.30 uur, wordt Sara vaak wakker. Ook even knuffelen en natuurlijk ook knuffelen met Amina. Dekbed openslaan, balkondeur open, Sara verzorgen en dan voeden. Amina wil dan graag een boekje lezen of samen een spelletje doen. Ik vind het prima. Sara drinkt rustig door en ik kan me ook met Amina bezig houden. 


Meestal valt Sara hierna weer in slaap en anders leg ik haar in de box en vermaakt ze zich daar. Sara slaapt niet zo veel overdag. En van de wagen en de auto is ze niet zo’n fan. Meestal huilt ze er eerst heel hard in en valt dan uiteindelijk in slaap.  

Ik ga dan verder met het huishouden. Ik heb mijn huishouden verdeeld over de hele week, dus iedere dag een beetje. Koken doe ik eigenlijk altijd ’s morgens of de avond ervoor zet ik alles al klaar. Dit scheelt me tegen etenstijd een hoop gedoe en als ik een dag weg ben kan ik ook langer weg blijven, want het eten staat dan als zo goed als klaar. Rond half 10 eet ik fruit met Amina. Qua etenstijden houd ik een beetje de tijden aan van de creche (Amina gaat op woensdag en donderdag naar de creche). Als Sara erg hongerig is, voed ik haar nog. Na het fruit eten gaan we eigenlijk altijd naar buiten. Het kan zijn dat we met een vriendin van mij wat gaan doen of dat we naar familie gaan. Meestal is dit dan mijn vader of mijn oma. Als we niet op bezoek gaan, gaan we buiten wandelen. Amina gaat dan meestal op haar (loop)fiets. Heerlijk even door het park, eendjes voeren of naar een speeltuin. Amina vindt het ook erg leuk om naar de markt te gaan of de bibliotheek. De bibliotheek doen we meestal om de week. Rond 11.30-12.00 uur lunchen we. Meestal is mijn man dan ook thuis en lunchen we samen. Sara moet na de lunch ook weer gevoed worden en dan lees ik Amina meestal voor. Amina komt dan even tot rust, want lunchtijd is vaak ook een moment dat Amina een beetje moe wordt en vervelend gaat doen. Ze slaapt al heel lang niet meer ’s middags, ook omdat ze ’s avonds dan heel laat in slaap valt. Maar een rustmoment heeft ze wel nodig. Na het lunchen en voeden ruim ik de tafel af, was af en doe de vloer. Amina speelt dan even alleen, wat ze heel goed kan en ook erg fijn vindt. Sara slaapt dan meestal of ligt in de box.  Hierna gaan we meestal nog wat doen. Dit is per dag een beetje verschillend. Naar de speeltuin, de kinderboerderij, binnen spelen of een activiteit doen en op dinsdagmiddag heeft Amina peutergym, dus gaan we daar naar toe. Rond 14.30 uur eten we een tussendoortje. De ene keer eten we dit thuis en een andere keer buiten, dat neem ik dan van huis mee. Sara heeft ondertussen ook nog een voeding gehad. Ik voed haar nu meestal om de 3 uur, of ze moet er eerder of zelfs later om vragen. Avondeten eten we meestal tussen 17.30- 18.00 uur. Dit is ook een moment waarop Sara onrustig is en veel wil drinken. Het is dan net alsof ze voelt dat het avond/nacht wordt en ze een paar uur achter elkaar moet slapen, want ze drinkt dan een flinke tijd achter elkaar. Amina vindt het erg leuk om te helpen met opruimen en afwassen. En hierna spelen we vaak nog even verstoppertje of een ander kort spelletje. Amina ligt tussen 19.00-19.15 uur in haar bed. Hierna krijgt Sara haar laatste voeding en ligt zij meestal rond 20.30 uur in bed.Ik ruim de vaat dan op en doe nog wat in het huishouden en daarna tijd voor mezelf.

Binnenkort zal ik een blog schrijven over de dingen die mij voldoening en rust geven, de me-momenten. 

Zoals je waarschijnlijk al hebt opgemerkt ben ik best wel georganiseerd en perfectionistisch. Dit is niet altijd fijn, maar het geeft mij en de kinderen ook rust. Ik ben wel echt van de rust, regelmaat en reinheid. Van huis uit ben ik dit ook gewend.

Als ik in januari weer ga werken zal mijn ritme er weer anders uit zien. Maar ook dat zal goed komen, daar heb ik alle vertrouwen in. 

Moeder van twee 

Daar ben ik weer. Na lange tijd weer eens een blog van mij. 

Op dinsdag 23 augustus ben ik bevallen van een meisje, Sara. We maken het beiden heel erg goed. Amina is een trotse grote zus. Ze is gek op haar zusje. Ik denk dat Sara wel honderd kusjes op een dag van haar krijgt en ze vindt het maar saai dat Sara zo veel slaapt. Amina kan niet wachten tot Sara groot genoeg is om mee te spelen. 

Maar er is ook een keerzijde, want het feit dat ze nu niet meer het enige kind is vind Amina lastig. Ik had er op gerekend, maar er zijn dagen dat ik mijn eigen kind gewoon niet herken. Ze huilt en gilt om niets en vraagt veel negatieve aandacht. Iets wat ik totaal niet van haar ken. Ook het luisteren is dan een groot probleem. Ze haalt dan alles uit de kast om maar niet te hoeven luisteren. En zo’n bui kan van het ene op het andere moment komen en gaan.  

Het is niet altijd even gemakkelijk en het vraagt ontzettend veel van mijn geduld. En ik heb veel geduld, maar soms ben ik het nu ook even kwijt.

Ik vind dat je gezin completer is met twee kinderen. Het voelt echter. Je moet veel meer rekening houden met elkaar en met meerdere kinderen. Het is echt een zegen.

Na mijn bevalling was ik gelukkig weer snel op de been. Ik voelde me ook goed en voel me nog steeds goed. Ja je bent moe, maar ik mag zeker niet klagen. 

Ik ben altijd goed in plannen en organiseren geweest en nu met twee kinderen moet je dat nog meer merk ik. Althans zo ervaar ik het en voer ik het ook uit. Ik ben actief en wil dat ook nog steeds zijn. Amina heeft veel energie en ik ga er graag met haar op uit. Ik wil haar leven ook zo normaal mogelijk laten blijven. Er is al zo veel veranderd voor haar en dan wil ik niet opeens dat haar activiteiten wegvallen. Als ik weet dat we de volgende dag weg gaan, probeer ik zo veel mogelijk dingen de avond ervoor al klaar te hebben. De luiertas van Sara maak ik altijd weer in orde als ik thuis ben, dus die is altijd start klaar. Ik leg de kleding voor de meiden en mezelf vaak al klaar. Koken doe ik dan de avond ervoor of als het mogelijk is in de ochtend. Voorbereiden bevalt mij gewoon erg goed en geeft mij ook rust. 

Hoe ervaren jullie een tweede kind?
En welk onderwerp zien jullie graag terug in een volgende blog? 

Zwanger van de tweede 

Ik ben nu 37 weken zwanger. Over drie weken ben ik uitgerekend van ons tweede kindje. Ja het geslacht weten we, maar ga ik op social media nog niet delen. Het was de bedoeling dat we het alleen tegen familie en goede vrienden zouden zeggen, maar we hebben een erg enthousiaste dochter die het werkelijk tegen iedereen verteld. En ook de naam die zij mooi vindt. Ze kan niet wachten tot ze grote zus zal zijn.

Vanuit mijn omgeving kreeg ik vaak te horen ‘wacht maar tot je zwanger bent van de tweede, dat zal heel anders zijn.’ 

Deze tweede zwangerschap is bewust gepland. We wilden allebei wachten tot onze dochter minimaal 2 1/2 jaar zou zijn. Waarom? Ik zag het persoonlijk niet zitten om twee peuters tegelijk te hebben. Twee kids in luiers. En ik wilde eerst gewoon even optimaal kunnen genieten van onze dochter. Mijn man wilde zelfs wachten tot onze dochter vier zou zijn, maar dat vond ik weer te lang. Ik ben nu ook erg blij met de leeftijd van onze dochter en mijn tweede zwangerschap. Mijn dochter heeft alles heel intensief beleefd, ze begrijpt alles heel goed. Soms vindt ze het lastig dat ik haar niet meer kan optillen, maar knuffelen en op schoot zitten maakt een hoop goed. Ze heeft er begrip voor als ik een beetje moe ben en even niet met haar kan spelen. Ze roept dan gelijk naar haar vader en dan mag hij het oplossen. 

Door mijn dochter ben ik deze zwangerschap erg actief geweest. Dat ben ik altijd wel, maar denk dat ik het door deze levendige peuter nog meer ben geworden. Het mooie weer speelt daar nu ook een rol bij, want we houden beiden niet van binnen zitten met mooi weer. En aangezien we alleen een balkon hebben, gaan we er veel op uit. Heerlijk! 
Ik heb deze zwangerschap wat last van kleine vervelende kwaaltjes, zoals spataderen en aambeien. Beide kwaaltjes die in beide families, zowel vader- als moederskant, voorkomen. Dan het eten. Ik eet meer dan normaal, ook s nachts. Heb vooral veel zin in zwaar en voedzaam voedsel. Als je me iedere dag gekookte aardappelen zou geven, zou je me heel blij maken. Zoals jullie weten at ik al een tijdje geen brood meer als lunch. Nou, nu kan ik niet meer zonder. Aan het begin van m’n zwangerschap at ik het niet, totdat ik op een willekeurige dag op mijn werk ineens zo veel zin kreeg in brood. Dat had ik niet mee, dus ik ben verschillende collega’s afgegaan op zoek naar brood. En gelukkig gevonden. Ik lunch nu dus weer met brood en eet zo vier tot zes sneetjes op 😱 Heerlijk!

De laatste paar weken ben ik vooral gek op zoetigheid en allerlei andere lekker dingen. En sinds een week kun je mij blij maken met rauwe wortels en Frosties. Oh vooral die Frosties. Opeens had ik daar vorige week zo ontzettend veel zin in. En wat smaakt het lekker. Het doet me echt denken aan vroeger. Ik geef nu gewoon even toe en straks na m’n bevalling gaan we weer in het gewone ritme van eten. 

Tijdens deze zwangerschap heb ik ook veel last van ontstoken tandvlees. Dat had ik bij mijn dochter ook. Dus ben ik een keertje extra naar de Mondhygiëniste geweest. 
Ongeveer vier weken geleden kreeg ik opeens vreselijk veel pijn in mijn onderrug en bekken. Dit overviel mij enorm. De pijn was vreselijk en ik kon amper lopen. Maar gelukkig was daar de fysiotherapeute die mij enorm heeft geholpen. De pijn werd een stuk minder en ik kon weer redelijk normaal bewegen. Hele lange stukken achter elkaar lopen gaat moeizaam en ik ben waf stijver dan normaal, vooral als ik s morgens opsta. Maar ook daarvoor heb ik tips gekregen van de fysiotherapeute en dat maakt alles wat dragelijk. Ik doe verder gewoon wat ik altijd deed, maar wel in een rustiger tempo. Ik fiets ook nog steeds. Dat doet ook het minst pijn voor mijn rug en bekken, dus daar ben ik wel heel erg blij om. 

Al met al mag ik absoluut niet klagen. Natuurlijk is het anders dan mijn eerste zwangerschap. Ik kan niet meer zo maar de hele middag gaan rusten en ik heb sommige dingen echt moeten plannen, omdat het niet handig was om dat te doen als mijn dochter thuis was. Maar ik heb het overleefd en ben ook met deze zwangerschap weer ontzettend blij en dankbaar. 

Nu is het afwachten tot de baby zich meld en wij hem of haar kunnen vasthouden. En nog even genieten van mijn nesteldrang-aanvallen 😉

Voorbereiden op wat er komen gaat. 

Ik ben er van overtuigd dat het voor kinderen fijn is als zij weten waar zij aan toe zijn. Als het voorspelbaar voor hen is.

Bijvoorbeeld; je moet naar de supermarkt om iets te halen. Laten we zeggen bananen en melk. Je bent een beetje gehaast, want je hebt straks een afspraak. Je peuter van drie neem je mee. Vertel je peuter wat jullie gaan doen en wat jullie erna gaan doen. Op deze manier weet je peuter wat er van hem/haar wordt verwacht en wat het kan verwachten. 

Want hoe vaak zie je dat kinderen huil- of driftbuien krijgen in een winkel. Ze worden maar hup meegesleurd naar een winkel en hebben geen idee hoe, wat en waarom. 

Natuurlijk is dit geen garantie op geen driftbui, maar ik merk wel dat het bezoekje aan de supermarkt op deze manier rustiger verloopt. Zowel voor de ouder als voor het kind. Betrek je kind ook bij hetgeen je doet en gaat kopen. 
Op mijn werk merk ik het ook. Ik hebben al een aantal jaren groep 3 en werk altijd met een dagplanning. De kinderen zijn dit gewend vanuit de kleuters en ze weten op deze manier hoe de dag zal verlopen en wat er van hen wordt verwacht. Een dagplanning zorgt voor rust en overzicht. Zowel voor de leerkracht als voor de kinderen. 

Op internet vind je allerlei dagritme kaarten die je ook thuis heel goed kan inzetten. 


Toen ik wist dat ik zwanger was van de tweede wilde ik mijn dochter hier zo veel mogelijk bij betrekken en haar ook voorbereiden op de komst van haar boertjes of zusje. In hoeverre dit natuurlijk mogelijk is, want het zal vast en zeker wennen zijn als haar broertje of zusje er daadwerkelijk is.

Het voordeel vind ik nu dat mijn dochter alles heel goed begrijpt en daardoor ook bewust mee maakt. Mijn dochter is een aantal keren mee geweest naar de verloskundige en mocht de verloskundige dan helpen bij het meten van mijn bloeddruk en om naar de hartslag van de baby te luisteren. Ook is ze mee geweest naar de 20 weken echo.

Ze is erg dol op de baby. Ze praat tegen mijn buik, voelt er aan en de baby krijgt op een dag heel veel kusjes en knuffels. Ze vertelt iedereen ook dat mama een baby in haar buik heeft, wat het geslacht is en welke naam zij heeft bedacht voor de baby. Af en toe dus iets te veel informatie 🙈

We praten veel over de baby en ik vertel haar ook dat als de baby er is, mama de baby melk moet geven en dat zij dan even moet spelen. En dat als de baby slaapt mama weer met haar gaat spelen. Laatst zei ze ‘mama, papa en ik gaan op de baby letten en dan kun jij de was doen.’ Ik moest lachen, maar vind het ook ontzettend lief. Ze beseft dat er dingen zullen veranderen en dat mama het drukker zal krijgen.

Mijn dochter en de baby zullen een kamer gaan delen. Tot nu toe is het het domein van mijn dochter geweest, maar dat zal binnenkort gaan veranderen. De commode stond er nog, maar we hebben nu ook al het ledikant in elkaar gezet. Zodat we het straks niet hoeven te doen, maar ook zodat mijn dochter er alvast aan went dat ze straks niet meer alleen op haar kamer zal slapen. Ze vindt het tot nu toe allemaal geweldig en kan niet wachten tot de baby er is. Ze kijkt regelmatig naar de kleren van de baby, haar poppen worden in de box gelegd of in het ledikant en zijn dan aan het spelen of slapen. Haar poppen krijgen flesjes melk, schone luiers, worden in bad gedaan en dan zegt ze steeds ‘mama, dit gaan we ook met de baby doen.’

Tot nu toe merk ik nog niet veel jaloezie, maar ik weet ook dat als de baby er eenmaal is dit wel kan komen. En dat is ook logisch. Het is belangrijk om haar nog steeds haar eigen tijd en aandacht te geven, zodat ze de baby niet als een indringer zal zien. Als de baby eenmaal geboren is, krijgt mijn dochter een cadeautje en een kaart. Dit heb ik al klaar gelegd en ik hoop dat ze het zal waarderen en de kaart zal bewaren en hem nog eens zal lezen als ze groot is. 


Een tweede kindje zal wennen zijn en we zullen aan het begin moeten wennen aan een ander ritme, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt. Ik zie er absoluut niet tegenop. Ik kijk er juist heel erg naar uit.

Hebben jullie iets speciaals gedaan om jullie kind voor te bereiden op de komst van de baby? Hoe reageerde jullie kind toen de baby er eenmaal was? En was dit de reactie die jullie hadden verwacht of juist niet? 

Zomervakantie en zwangerschapsverlof 

Het schooljaar zit er weer op! Twintig kinderen hebben weer leren lezen, schrijven en rekenen en kan ik met een gerust hart doorsturen naar groep 4. Dit schooljaar was groep 3a de groep van mij en een hele goede vriendin. Een collega uit duizenden, een vriendin waar ik altijd op kan rekenen en een zus waar ik ontzettend veel van leer. Wat waren we eind vorig schooljaar blij toen we wisten dat we eindelijk eens als duo collega mochten werken. Er werd mij gevraagd of ik het niet moeilijk vond om met een goede vriendin een groep te draaien. Integendeel. Op het werk zijn we collega’s en daarna vriendinnen. We zijn eerlijk tegen elkaar en het scheelt dat we vrijwel met alles op één lijn zitten. Het was af en toe gewoon eng dat we dan precies hetzelfde dachten of deden. 

Voor de kinderen had het zo ook zijn voor- en nadelen. Didactisch en pedagogisch zitten we vrijwel op één lijn. Qua kleding is het vrijwel precies hetzelfde. Alleen onze stem en huidskleur verschilt. Ik heb wel eens gehad dat de kinderen mij op woensdag juf S noemden. En ja, ze wisten ook dat we heeeeeel veel contact met elkaar hadden, dus dat we precies wisten wat er op de dagen dat we niet werkten gebeurde. Dat was soms wat minder voor de kinderen. 

Het jaar is voorbij gevlogen en we sluiten het jaar beiden in een zwangere staat af. Als je zoveel op elkaar lijkt, dan moet je het ook goed doen. Ouders maken zich al druk over hoe dat volgend jaar nou moet, want hoe kunnen dé twee juffen van groep 3 nu samen zwanger zijn? Wij gaan straks samen genieten van onze kids en ons verlof. 

Tegelijk met de zomervakantie begint ook mijn verlof. Ja, goed uitgerekend he?! Ik vind het erg fijn dat ik het schooljaar met mijn groep heb kunnen afsluiten en door de zomervakantie is mijn verlof extra lang. Heerlijk! Ik vind het ook wel wennen, niet meer te hoeven werken, maar ook daar zal ik m’n rust in vinden. En straks lekker genieten van m’n twee kids. Ik heb vrijwel alles klaar voor de komst van de baby, dus dat is ook wel prettig, want dan kan ik echt gaan genieten van mijn verlof. Dit verlof zal wel anders zijn dan bij mijn dochter, want toen was ik zwanger van de eerste en kon ik bij wijze van spreken de hele dag gaan slapen. Nu is dat toch anders, want heb ook nog de zorg voor een peuter. Een heel actieve peuter. Wat mij ook wel op de been houdt en actief houdt, maar sinds twee weken doe ik het wel een stukje rustiger aan. Na de lunch hebben we nu een pauze ingelast. Ik ga even 20 minuten slapen en mijn dochter kijkt tv. Daar moest ik wel erg aan wennen, want ben helemaal geen moeder die haar kind achter de tv zet om zelf rust te hebben ofzo. Mijn dochter kijkt eigenlijk alleen tv als ik ga douchen en in het weekend mag de tv aan als ze gaat ontbijten. Ja, het is misschien streng, maar er zijn naar mijn idee zo veel andere leuke en leerzame dingen om te doen. Ik ben het van huis uit ook zo gewend en ben er niet slechter door geworden. Maar ik moet nu gewoon wat meer rust nemen en aan mezelf, de baby en ook aan mijn dochter brengen. Dus na een aantal motivatie gesprekken en niet-schuldig-voel gesprekken met vriendinnen, heb ik het ook los kunnen laten. 

Ik hoop de komende weken nog wat leuke dingen te kunnen doen met mijn dochter en te genieten van de tijd die we nu nog samen hebben. Ze kijkt heel erg uit naar de komst van de baby, maar er zullen ook wat dingen gaan veranderen en daar zal ze ook aan moeten wennen. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen. 

Plannen en veranderingen 

Soms gaan dingen niet helemaal zoals jezelf had gepland of in gedachten had. Het overvalt je dan als het anders loopt en je zal je moeten aanpassen aan deze nieuwe situatie. Dit kan soms erg lastig zijn, vooral als je een bepaald doel of beeld voor ogen had en het uiteindelijk anders uitpakt. Ik ben een planner en als iets een keer niet zo loopt zoals ik gepland had, vind ik dat soms lastig. Afhankelijk van de situatie uiteraard. 

Neem afgelopen woensdag. Het was de dag van eid ul fitr, oftewel het Suikerfeest. De avond ervoor had ik alles al klaargelegd, zodat we woensdagochtend naar de moskee konden gaan voor het eid-gebed. Mijn dochter verheugde zich er enorm op om te gaan, maar helaas liep het allemaal anders, want ze werd die nacht ziek. Natuurlijk baalde ik, en mijn dochter ook, maar ziek is ziek en het was niet verstandig om te gaan. Ze heeft me wel meerdere malen gevraagd of we toch niet konden gaan, want het was feest. Ze moest bidden en snoepjes aan andere kinderen geven. In een situatie zoals deze leg ik mij er snel bij neer. Het is eenmaal zo en je kan er niets aan veranderen.

Vorige week werd ik ook aangenaam verrast met een enorme pijn in mijn onderrug. Ik kon op een gegeven moment bijna niet meer lopen en het bleef maar pijn doen. Ik dacht nog ‘ik heb vast en zeker te veel gedaan en mijn lichaam reageert daar nu op.’ Maar helaas, de pijn bleef. Ik kan best wel wat hebben als het om pijn gaat, maar dit deed en doet nog steeds enorm veel pijn. Ik zag de komende weken van mijn zwangerschap aan me voorbij flitsen. En dan niet op de manier die ik in gedachten had, maar liggend op bed. Gelukkig is dat niet nodig, maar moet ik het wel rustiger aan gaan doen en dat is niet altijd even gemakkelijk. 

Sinds het overlijden van mijn moeder, twee jaar geleden, heb ik wel geleerd om me er minder druk om te maken. Het heeft weinig zin om me er druk om te maken en ik denk dan bij mezelf ‘ach, er zijn belangrijke dingen.’ Het leven is te kort. Het kan zo ineens voorbij zijn en dan heb jij je alleen maar druk gemaakt om een gebeurtenis die niet helemaal ging zoals jij het had verwacht. Ik probeer om dingen los te laten, ook al is dat niet altijd even makkelijk. 


Mijn werk bijvoorbeeld. Ik doe mijn werk met heel veel liefde en passie. Ik ben een perfectionist en heb de touwtjes graag zelf in handen. Maar ik heb moeten leren om los te laten. Om te accepteren dat iets dan maar niet zo ging zoals ik het had gedaan. Het is niet altijd even makkelijk, maar ik heb hierdoor wel meer rust. En ook hierbij denk ik weer ‘er zijn belangrijke dingen in het leven’ en ‘het leven kan zo voorbij zijn.’ 

Het overlijden van mijn moeder heeft mij gewoon enorm aan het denken gezet en het heeft mij ook veranderd. Je kijk op het leven wordt anders, intenser. Ik had niet gedacht dat ik mijn moeder op zo’n jonge leeftijd zou verliezen. Nooit heb ik eraan gedacht dat ik moeder zou worden, zonder mijn eigen moeder om mij heen te hebben. Ik denk dat maar weinig mensen daar bij stil staan, tot het je overkomt. Het is niet wat je in gedachten had of had gepland, maar je kan er niets aan veranderen en moet er mee leren leven. Hoe moeilijk dat iedere dag weer is.

Dat mijn vader snel na het overlijden van mijn moeder hertrouwde had ik ook nooit gedacht. Toen mijn moeder overleden was en mijn vader alleen achterbleef vond ik dat vaak erg moeilijk. Ik ging vaak naar hem toe, zodat hij niet alleen was. Ik dacht dat mijn vader voor altijd alleen zou zijn en aan de ene kant had ik daar vrede mee en aan de andere kant gunde ik hem ook wel een vrouw. 

Aan het huwelijk van mijn vader met zijn tweede vrouw kon ik weinig veranderen. Het kwam onverwachts, maar ik moest het accepteren. Geen contact meer met mijn vader was geen optie voor mij, want dan zou ik naast het verlies van mijn moeder ook mijn vader nog verliezen, dat was te veel voor mij. En het is het leven van mijn vader, ik kan het niet voor hem indelen. Tot op de dag van vandaag heb ik het er heel moeilijk mee, maar ik kan de situatie niet veranderen en zal er mee moeten leren leven. 

In de islam wordt veel gesproken over het hiernamaals en dat het leven hier op aarde maar tijdelijk is. Ik ga dit steeds meer begrijpen en ernaar leven en handelen. Een planner en een perfectionistisch zal ik altijd blijven, maar wel met een andere insteek.