Marokkaanse wortelsalade 

Vanavond aten wij een tajine met gehaktballetjes in tomatensaus. Één van onze lievelingsgerechten en hij is eenvoudig te maken. Recept staat in één van mijn eerdere blogs. Ik maak er meestal een salade bij en vandaag heb ik gekozen voor een wortelsalade. Tijdens het koken dacht ik ‘dit recept ga ik met jullie delen.’ Ik ben gek op wortels, zowel gekookt als rauw. Ik heb ze eigenlijk altijd wel in huis. 

Wat heb je nodig? 

500 gram wortels

1 of 2 teentjes knoflook 

2 eetlepels olijfolie

2 eetlepels azijn

Zout en peper naar smaak

Koriander en peterselie naar smaak

1 theelepel komijn 

Hoe maak je het? 

Schil de wortels en snijd ze overlangs in vieren.

Pers de teentjes knoflook uit en doe ze samen met de wortels en water in een pan. Breng het aan de kook en laat het ongeveer 20 minuten koken, zodat de wortels gaar zijn.

Laat de wortels uitlekken en schep ze in een schaal. Voeg azijn, olijfolie, komijn en zout en peper toe. 

Bestrooi het mengsel met peterselie en koriander en schep het op een bord.

Eet smakelijk!

Advertenties

Borstvoeding

Toen ik vier jaar geleden zwanger was van mijn oudste dochter heb ik veel gelezen over zwanger zijn, de bevalling, voeding, opvoeding en ga zo maar door. Veel herkende ik of wist ik al, omdat het onderwerpen zijn die mij altijd hebben geboeid. Ik wist eigenlijk voordat ik moeder werd al hoe ik bepaalde dingen wilde. Ook wat betreft voeding. Ik heb altijd gezegd dat ik het eten voor mijn kinderen zelf zal maken en dit heb ik ook altijd gedaan. Mijn oudste dochter heeft nog nooit een potje gegeten en de jongste zal haar daarin volgen. Iedereen moet het zelf weten, maar ik ben gewoon een voorstander van het zelf maken. Net zoals dat ik zelf het liefst voedsel eet zonder pakjes en zakjes. Ook als ik weg ging met mijn oudste dochter nam ik zelfgemaakt eten voor haar mee. Ik gebruikte daar de bakjes van Avent voor. Heel handig! 

Een onderwerp waar ik niet zo veel van wist, was borstvoeding. Ik had vriendinnen die borstvoeding gaven, maar daar hield het eigenlijk mee op. Mijn broertje en ik hebben beiden flesvoeding gekregen, omdat mijn moeder medicatie heeft moeten slikken tijdens de zwangerschap. 

Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik besloten om borstvoeding te geven, als dit mogelijk was. Want ja, je kan iets graag willen, maar als het niet lukt, dan lukt het niet. Ik weet nog dat ik er een gesprek met mijn moeder over had en die vond het eigenlijk maar iets vreemds, borstvoeding. ‘Ach, zei ze, de fles is toch veel makkelijker, wat een gedoe allemaal.’ Ik kon hier erg om lachen en de mensen die mijn moeder kennen, zullen zich ook kunnen voorstellen hoe mijn moeder dit zou zeggen.

Oke, mijn besluit om borstvoeding te geven stond vast. Na de geboorte van mijn dochter dronk zij niet gelijk. Ik had gelezen dat dit normaal was bij een pasgeboren baby, dus maakte ik me er ook niet heel erg druk om. Na 24 uur heeft ze voor het eerst gedronken en dat ging eigenlijk gelijk goed. Ik was erg blij dat het was gelukt en dat de borstvoeding in de maanden erna ook goed verliep. 

Ik ben vrijwel gelijk begonnen met kolven, zodat mijn man en anderen haar ook eens konden voeden. En als ik ergens naar toe ging was het wel fijn om altijd een flesje binnen handbereik te hebben. Ideaal. Ik heb de oudste ongeveer vijf maanden borstvoeding gegeven. Het liep toen terug, heel erg terug. Hoe dit kwam? Ik denk dat het voor een groot deel kwam door een stukje onzekerheid van mij die ik kreeg doordat mensen in mijn omgeving zich ermee gingen bemoeien. Mijn dochter zou twee nachten bij mijn ouders gaan slapen als ik moest werken en dan zou ik afgekolfde melk mee geven, maar ik produceerde niet meer voldoende melk voor die twee dagen. Ik ben toen begonnen met afbouwen en overgestapt op flesvoeding. Ik ben blij dat ik vijf maanden lang borstvoeding heb kunnen geven, ook al had ik het liever nog langer gedaan. Maar ja, je hebt het niet altijd in de hand. En ze is gezond en groot geworden. 

Tijdens mijn tweede zwangerschap stond het voor mij gelijk vast dat ik weer borstvoeding wilde geven. Ik kan mij nog heel goed herinneren dat de jongste vrijwel gelijk na haar geboorte begon met drinken. En dat ook heel lang deed. Het was een heel bijzonder moment. De verpleegster kwam na een tijdje kijken of ik in staat was om te douchen, maar Sara dronk nog, dus daar moesten we nog even mee wachten.

Tijdens mijn tweede zwangerschap heb ik ook weer verschillende artikelen gelezen over borstvoeding. Ook ben ik op Facebook op de Islamitische borstvoeding organisatie Halimah gestuit en ik heb zeer veel aan hun artikelen en tips gehad. Dit maakte mij ook zekerder, waardoor ik er voor de volle honderd procent voor ging. En dat heeft zeker een positief effect.

Ik ben nu ook makkelijker in het geven van borstvoeding dan bij mijn oudste dochter. Ik ben er nu ook zekerder over. En ik hoop het ook zo lang mogelijk te kunnen blijven geven. In de islam heeft een kind twee jaar het recht om borstvoeding te krijgen. Ik vind het heel bijzonder dat zelfs mijn religie hier rekening mee houdt. Zo zie je maar weer hoe mooi de islam is.

‘En Wij hebben het de mens opgelegd om goed te zijn voor zijn ouders. Zijn moeder baarde hem in zwakheid en pijn over zwakheid en pijn, en na een periode van twee jaar borstvoeding treedt het spenen geleidelijk in.’ Soerah Loeqmaan 31:14

Ik voed op verzoek, wat inhoudt dat ik mijn dochter voedt wanneer zij hier behoefte aan heeft. De eerste weken was dit om het uur of om de twee uur. Rond etenstijd vraagt ze om meer en haar laatste voeding duurt soms wel anderhalf uur. Dan clustert ze er flink op los, maar slaapt dan ’s nachts wel een flink aantal uren achter elkaar en dat is erg fijn. Na een tijdje werd de tijd tussen de voedingen steeds langer en nu vraagt ze om de drie uur om een voeding. Ook ’s nachts gaat het nog erg goed.

Ik ben ontzettend blij dat de borstvoeding zo goed loopt en dat het Sara goed doet. Ze geniet er enorm van en dat doet mij ook weer goed. Het geeft mij doorzettingsvermogen. Ik ben er ook veel makkelijker in geworden. Ik heb in een aantal abayat (lange islamitische kleding (jurken)) ritsen laten zetten, zodat ik Sara overal kan voeden. En niemand die het ziet, want ze is onder mijn hoofddoek. Ik heb laatst zelfs in de tram gevoed 🙈

Amina kon ik afgekolfde melk in een flesje geven, maar Sara is dit gaan weigeren. Ook bij Sara ben ik al vroeg begonnen met het aanbieden van de fles. Maar na een aantal keren weigerde mevrouw de fles. Ik probeer het nu nog dagelijks, maar ze kijkt je aan van ‘denk maar niet dat ik daaruit ga drinken.’ Ik heb verschillende informatie hierover ingewonnen en de tips gehanteerd, maar het heeft weinig tot geen resultaat. Sara is geen fan van de fles. Dus ze zit behoorlijk aan mij vast. Aan de ene kant heel fijn, maar aan de andere kant ook niet. 

Amina vindt het geven van borstvoeding erg bijzonder. Tijdens mijn zwangerschap had ze het er al steeds over dat ze de baby dan een flesje zou gaan geven. Ik heb haar steeds verteld dat de baby melk bij mama gaat drinken. Ze was erg nieuwsgierig naar hoe dat in zijn werking ging. Op de creche ziet ze alleen maar baby’s die de fles krijgen, dus ja, dat was toch wel anders. Ik heb het haar steeds uitgelegd en toen Sara geboren was ook laten zien hoe Sara dan melk krijgt. Amina vind het erg bijzonder en zit het liefst met haar neus erboven op. Aan het begin was dit niet zo fijn, want ik moest Sara leren kennen, signalen leren herkennen en dan zat er een peuter bovenop me. Maar Alhamdoe li Llah, ook dat is goed gekomen. Ik merkte dat Amina tijdens het voeden er graag bij wilde zijn. Aan spelen kwam ze niet echt toe, dus ben ik begonnen met voorlezen tijdens het voeden. Zo is ze betrokken bij het voeden en heb ik ook aandacht voor haar. Dit doen we nog steeds als ik Sara voed. Ook spelen we regelmatig een spelletje. En Sara vindt alles prima, zolang ze maar gevoed wordt. 

Geef jij je kleintje ook borstvoeding? Hoe ervaar je dit? En hoe lang geef je het al of heb je het gegeven? 

Dagritme met twee kinderen 

Geregeld krijg ik de vraag of ik al een ritme heb sinds ik twee kinderen heb. En ja, Alhamdoe li Llah, ik heb er een aardig goed ritme in en de negatieve buien van Amina worden ook minder, dus dat zorgt voor meer positiviteit. Ik ben altijd actief geweest en ben dat nu nog steeds. Ik ben geen persoon die dagenlang thuis kan blijven. 

Mijn wekker gaat iedere dag om 06.30 uur. Maar het komt ook regelmatig voor dat ik eerder wakker ben, omdat Sara al gevoed wil worden of omdat Amina naast mijn bed staat. Maar goed, laten we er nu even vanuit gaan dat ze beiden nog slapen. Als mijn wekker gaat stap ik gelijk uit bed. Dit heb ik altijd gedaan. Ik ben absoluut geen snoozer. Ik drink wat water en ga dan douchen. Ik moet ’s morgens echt douchen, anders kom ik niet op gang. En ik vind het een fijne start van de dag. Als ik klaar ben met douchen en ben aangekleed, ga ik eerst bidden en vaak wordt Amina dan wakker. Even knuffelen, kletsen, deken openslaan van haar bed en dan komt vrijwel gelijk de vraag ‘mama, gaan we ontbijten?’ Dus hup, ontbijt klaar maken en samen ontbijten. De laatste tijd duurt dit bij Amina erg lang, heel erg lang. Dus heb ik nu ingevoerd dat ik na 15-20 minuten van tafel ga. Dan zit ze alleen aan tafel en dat vindt ze niet leuk, maar kan ze opeens wel heel snel dooreten. Hierna doe ik de afwas van het ontbijt en kleed ik Amina aan. Tegen deze tijd, 08.00-08.30 uur, wordt Sara vaak wakker. Ook even knuffelen en natuurlijk ook knuffelen met Amina. Dekbed openslaan, balkondeur open, Sara verzorgen en dan voeden. Amina wil dan graag een boekje lezen of samen een spelletje doen. Ik vind het prima. Sara drinkt rustig door en ik kan me ook met Amina bezig houden. 


Meestal valt Sara hierna weer in slaap en anders leg ik haar in de box en vermaakt ze zich daar. Sara slaapt niet zo veel overdag. En van de wagen en de auto is ze niet zo’n fan. Meestal huilt ze er eerst heel hard in en valt dan uiteindelijk in slaap.  

Ik ga dan verder met het huishouden. Ik heb mijn huishouden verdeeld over de hele week, dus iedere dag een beetje. Koken doe ik eigenlijk altijd ’s morgens of de avond ervoor zet ik alles al klaar. Dit scheelt me tegen etenstijd een hoop gedoe en als ik een dag weg ben kan ik ook langer weg blijven, want het eten staat dan als zo goed als klaar. Rond half 10 eet ik fruit met Amina. Qua etenstijden houd ik een beetje de tijden aan van de creche (Amina gaat op woensdag en donderdag naar de creche). Als Sara erg hongerig is, voed ik haar nog. Na het fruit eten gaan we eigenlijk altijd naar buiten. Het kan zijn dat we met een vriendin van mij wat gaan doen of dat we naar familie gaan. Meestal is dit dan mijn vader of mijn oma. Als we niet op bezoek gaan, gaan we buiten wandelen. Amina gaat dan meestal op haar (loop)fiets. Heerlijk even door het park, eendjes voeren of naar een speeltuin. Amina vindt het ook erg leuk om naar de markt te gaan of de bibliotheek. De bibliotheek doen we meestal om de week. Rond 11.30-12.00 uur lunchen we. Meestal is mijn man dan ook thuis en lunchen we samen. Sara moet na de lunch ook weer gevoed worden en dan lees ik Amina meestal voor. Amina komt dan even tot rust, want lunchtijd is vaak ook een moment dat Amina een beetje moe wordt en vervelend gaat doen. Ze slaapt al heel lang niet meer ’s middags, ook omdat ze ’s avonds dan heel laat in slaap valt. Maar een rustmoment heeft ze wel nodig. Na het lunchen en voeden ruim ik de tafel af, was af en doe de vloer. Amina speelt dan even alleen, wat ze heel goed kan en ook erg fijn vindt. Sara slaapt dan meestal of ligt in de box.  Hierna gaan we meestal nog wat doen. Dit is per dag een beetje verschillend. Naar de speeltuin, de kinderboerderij, binnen spelen of een activiteit doen en op dinsdagmiddag heeft Amina peutergym, dus gaan we daar naar toe. Rond 14.30 uur eten we een tussendoortje. De ene keer eten we dit thuis en een andere keer buiten, dat neem ik dan van huis mee. Sara heeft ondertussen ook nog een voeding gehad. Ik voed haar nu meestal om de 3 uur, of ze moet er eerder of zelfs later om vragen. Avondeten eten we meestal tussen 17.30- 18.00 uur. Dit is ook een moment waarop Sara onrustig is en veel wil drinken. Het is dan net alsof ze voelt dat het avond/nacht wordt en ze een paar uur achter elkaar moet slapen, want ze drinkt dan een flinke tijd achter elkaar. Amina vindt het erg leuk om te helpen met opruimen en afwassen. En hierna spelen we vaak nog even verstoppertje of een ander kort spelletje. Amina ligt tussen 19.00-19.15 uur in haar bed. Hierna krijgt Sara haar laatste voeding en ligt zij meestal rond 20.30 uur in bed.Ik ruim de vaat dan op en doe nog wat in het huishouden en daarna tijd voor mezelf.

Binnenkort zal ik een blog schrijven over de dingen die mij voldoening en rust geven, de me-momenten. 

Zoals je waarschijnlijk al hebt opgemerkt ben ik best wel georganiseerd en perfectionistisch. Dit is niet altijd fijn, maar het geeft mij en de kinderen ook rust. Ik ben wel echt van de rust, regelmaat en reinheid. Van huis uit ben ik dit ook gewend.

Als ik in januari weer ga werken zal mijn ritme er weer anders uit zien. Maar ook dat zal goed komen, daar heb ik alle vertrouwen in. 

Moeder van twee 

Daar ben ik weer. Na lange tijd weer eens een blog van mij. 

Op dinsdag 23 augustus ben ik bevallen van een meisje, Sara. We maken het beiden heel erg goed. Amina is een trotse grote zus. Ze is gek op haar zusje. Ik denk dat Sara wel honderd kusjes op een dag van haar krijgt en ze vindt het maar saai dat Sara zo veel slaapt. Amina kan niet wachten tot Sara groot genoeg is om mee te spelen. 

Maar er is ook een keerzijde, want het feit dat ze nu niet meer het enige kind is vind Amina lastig. Ik had er op gerekend, maar er zijn dagen dat ik mijn eigen kind gewoon niet herken. Ze huilt en gilt om niets en vraagt veel negatieve aandacht. Iets wat ik totaal niet van haar ken. Ook het luisteren is dan een groot probleem. Ze haalt dan alles uit de kast om maar niet te hoeven luisteren. En zo’n bui kan van het ene op het andere moment komen en gaan.  

Het is niet altijd even gemakkelijk en het vraagt ontzettend veel van mijn geduld. En ik heb veel geduld, maar soms ben ik het nu ook even kwijt.

Ik vind dat je gezin completer is met twee kinderen. Het voelt echter. Je moet veel meer rekening houden met elkaar en met meerdere kinderen. Het is echt een zegen.

Na mijn bevalling was ik gelukkig weer snel op de been. Ik voelde me ook goed en voel me nog steeds goed. Ja je bent moe, maar ik mag zeker niet klagen. 

Ik ben altijd goed in plannen en organiseren geweest en nu met twee kinderen moet je dat nog meer merk ik. Althans zo ervaar ik het en voer ik het ook uit. Ik ben actief en wil dat ook nog steeds zijn. Amina heeft veel energie en ik ga er graag met haar op uit. Ik wil haar leven ook zo normaal mogelijk laten blijven. Er is al zo veel veranderd voor haar en dan wil ik niet opeens dat haar activiteiten wegvallen. Als ik weet dat we de volgende dag weg gaan, probeer ik zo veel mogelijk dingen de avond ervoor al klaar te hebben. De luiertas van Sara maak ik altijd weer in orde als ik thuis ben, dus die is altijd start klaar. Ik leg de kleding voor de meiden en mezelf vaak al klaar. Koken doe ik dan de avond ervoor of als het mogelijk is in de ochtend. Voorbereiden bevalt mij gewoon erg goed en geeft mij ook rust. 

Hoe ervaren jullie een tweede kind?
En welk onderwerp zien jullie graag terug in een volgende blog?