Zwanger van de tweede 

Ik ben nu 37 weken zwanger. Over drie weken ben ik uitgerekend van ons tweede kindje. Ja het geslacht weten we, maar ga ik op social media nog niet delen. Het was de bedoeling dat we het alleen tegen familie en goede vrienden zouden zeggen, maar we hebben een erg enthousiaste dochter die het werkelijk tegen iedereen verteld. En ook de naam die zij mooi vindt. Ze kan niet wachten tot ze grote zus zal zijn.

Vanuit mijn omgeving kreeg ik vaak te horen ‘wacht maar tot je zwanger bent van de tweede, dat zal heel anders zijn.’ 

Deze tweede zwangerschap is bewust gepland. We wilden allebei wachten tot onze dochter minimaal 2 1/2 jaar zou zijn. Waarom? Ik zag het persoonlijk niet zitten om twee peuters tegelijk te hebben. Twee kids in luiers. En ik wilde eerst gewoon even optimaal kunnen genieten van onze dochter. Mijn man wilde zelfs wachten tot onze dochter vier zou zijn, maar dat vond ik weer te lang. Ik ben nu ook erg blij met de leeftijd van onze dochter en mijn tweede zwangerschap. Mijn dochter heeft alles heel intensief beleefd, ze begrijpt alles heel goed. Soms vindt ze het lastig dat ik haar niet meer kan optillen, maar knuffelen en op schoot zitten maakt een hoop goed. Ze heeft er begrip voor als ik een beetje moe ben en even niet met haar kan spelen. Ze roept dan gelijk naar haar vader en dan mag hij het oplossen. 

Door mijn dochter ben ik deze zwangerschap erg actief geweest. Dat ben ik altijd wel, maar denk dat ik het door deze levendige peuter nog meer ben geworden. Het mooie weer speelt daar nu ook een rol bij, want we houden beiden niet van binnen zitten met mooi weer. En aangezien we alleen een balkon hebben, gaan we er veel op uit. Heerlijk! 
Ik heb deze zwangerschap wat last van kleine vervelende kwaaltjes, zoals spataderen en aambeien. Beide kwaaltjes die in beide families, zowel vader- als moederskant, voorkomen. Dan het eten. Ik eet meer dan normaal, ook s nachts. Heb vooral veel zin in zwaar en voedzaam voedsel. Als je me iedere dag gekookte aardappelen zou geven, zou je me heel blij maken. Zoals jullie weten at ik al een tijdje geen brood meer als lunch. Nou, nu kan ik niet meer zonder. Aan het begin van m’n zwangerschap at ik het niet, totdat ik op een willekeurige dag op mijn werk ineens zo veel zin kreeg in brood. Dat had ik niet mee, dus ik ben verschillende collega’s afgegaan op zoek naar brood. En gelukkig gevonden. Ik lunch nu dus weer met brood en eet zo vier tot zes sneetjes op 😱 Heerlijk!

De laatste paar weken ben ik vooral gek op zoetigheid en allerlei andere lekker dingen. En sinds een week kun je mij blij maken met rauwe wortels en Frosties. Oh vooral die Frosties. Opeens had ik daar vorige week zo ontzettend veel zin in. En wat smaakt het lekker. Het doet me echt denken aan vroeger. Ik geef nu gewoon even toe en straks na m’n bevalling gaan we weer in het gewone ritme van eten. 

Tijdens deze zwangerschap heb ik ook veel last van ontstoken tandvlees. Dat had ik bij mijn dochter ook. Dus ben ik een keertje extra naar de Mondhygiëniste geweest. 
Ongeveer vier weken geleden kreeg ik opeens vreselijk veel pijn in mijn onderrug en bekken. Dit overviel mij enorm. De pijn was vreselijk en ik kon amper lopen. Maar gelukkig was daar de fysiotherapeute die mij enorm heeft geholpen. De pijn werd een stuk minder en ik kon weer redelijk normaal bewegen. Hele lange stukken achter elkaar lopen gaat moeizaam en ik ben waf stijver dan normaal, vooral als ik s morgens opsta. Maar ook daarvoor heb ik tips gekregen van de fysiotherapeute en dat maakt alles wat dragelijk. Ik doe verder gewoon wat ik altijd deed, maar wel in een rustiger tempo. Ik fiets ook nog steeds. Dat doet ook het minst pijn voor mijn rug en bekken, dus daar ben ik wel heel erg blij om. 

Al met al mag ik absoluut niet klagen. Natuurlijk is het anders dan mijn eerste zwangerschap. Ik kan niet meer zo maar de hele middag gaan rusten en ik heb sommige dingen echt moeten plannen, omdat het niet handig was om dat te doen als mijn dochter thuis was. Maar ik heb het overleefd en ben ook met deze zwangerschap weer ontzettend blij en dankbaar. 

Nu is het afwachten tot de baby zich meld en wij hem of haar kunnen vasthouden. En nog even genieten van mijn nesteldrang-aanvallen 😉

Advertenties