Voorbereiden op wat er komen gaat. 

Ik ben er van overtuigd dat het voor kinderen fijn is als zij weten waar zij aan toe zijn. Als het voorspelbaar voor hen is.

Bijvoorbeeld; je moet naar de supermarkt om iets te halen. Laten we zeggen bananen en melk. Je bent een beetje gehaast, want je hebt straks een afspraak. Je peuter van drie neem je mee. Vertel je peuter wat jullie gaan doen en wat jullie erna gaan doen. Op deze manier weet je peuter wat er van hem/haar wordt verwacht en wat het kan verwachten. 

Want hoe vaak zie je dat kinderen huil- of driftbuien krijgen in een winkel. Ze worden maar hup meegesleurd naar een winkel en hebben geen idee hoe, wat en waarom. 

Natuurlijk is dit geen garantie op geen driftbui, maar ik merk wel dat het bezoekje aan de supermarkt op deze manier rustiger verloopt. Zowel voor de ouder als voor het kind. Betrek je kind ook bij hetgeen je doet en gaat kopen. 
Op mijn werk merk ik het ook. Ik hebben al een aantal jaren groep 3 en werk altijd met een dagplanning. De kinderen zijn dit gewend vanuit de kleuters en ze weten op deze manier hoe de dag zal verlopen en wat er van hen wordt verwacht. Een dagplanning zorgt voor rust en overzicht. Zowel voor de leerkracht als voor de kinderen. 

Op internet vind je allerlei dagritme kaarten die je ook thuis heel goed kan inzetten. 


Toen ik wist dat ik zwanger was van de tweede wilde ik mijn dochter hier zo veel mogelijk bij betrekken en haar ook voorbereiden op de komst van haar boertjes of zusje. In hoeverre dit natuurlijk mogelijk is, want het zal vast en zeker wennen zijn als haar broertje of zusje er daadwerkelijk is.

Het voordeel vind ik nu dat mijn dochter alles heel goed begrijpt en daardoor ook bewust mee maakt. Mijn dochter is een aantal keren mee geweest naar de verloskundige en mocht de verloskundige dan helpen bij het meten van mijn bloeddruk en om naar de hartslag van de baby te luisteren. Ook is ze mee geweest naar de 20 weken echo.

Ze is erg dol op de baby. Ze praat tegen mijn buik, voelt er aan en de baby krijgt op een dag heel veel kusjes en knuffels. Ze vertelt iedereen ook dat mama een baby in haar buik heeft, wat het geslacht is en welke naam zij heeft bedacht voor de baby. Af en toe dus iets te veel informatie 🙈

We praten veel over de baby en ik vertel haar ook dat als de baby er is, mama de baby melk moet geven en dat zij dan even moet spelen. En dat als de baby slaapt mama weer met haar gaat spelen. Laatst zei ze ‘mama, papa en ik gaan op de baby letten en dan kun jij de was doen.’ Ik moest lachen, maar vind het ook ontzettend lief. Ze beseft dat er dingen zullen veranderen en dat mama het drukker zal krijgen.

Mijn dochter en de baby zullen een kamer gaan delen. Tot nu toe is het het domein van mijn dochter geweest, maar dat zal binnenkort gaan veranderen. De commode stond er nog, maar we hebben nu ook al het ledikant in elkaar gezet. Zodat we het straks niet hoeven te doen, maar ook zodat mijn dochter er alvast aan went dat ze straks niet meer alleen op haar kamer zal slapen. Ze vindt het tot nu toe allemaal geweldig en kan niet wachten tot de baby er is. Ze kijkt regelmatig naar de kleren van de baby, haar poppen worden in de box gelegd of in het ledikant en zijn dan aan het spelen of slapen. Haar poppen krijgen flesjes melk, schone luiers, worden in bad gedaan en dan zegt ze steeds ‘mama, dit gaan we ook met de baby doen.’

Tot nu toe merk ik nog niet veel jaloezie, maar ik weet ook dat als de baby er eenmaal is dit wel kan komen. En dat is ook logisch. Het is belangrijk om haar nog steeds haar eigen tijd en aandacht te geven, zodat ze de baby niet als een indringer zal zien. Als de baby eenmaal geboren is, krijgt mijn dochter een cadeautje en een kaart. Dit heb ik al klaar gelegd en ik hoop dat ze het zal waarderen en de kaart zal bewaren en hem nog eens zal lezen als ze groot is. 


Een tweede kindje zal wennen zijn en we zullen aan het begin moeten wennen aan een ander ritme, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt. Ik zie er absoluut niet tegenop. Ik kijk er juist heel erg naar uit.

Hebben jullie iets speciaals gedaan om jullie kind voor te bereiden op de komst van de baby? Hoe reageerde jullie kind toen de baby er eenmaal was? En was dit de reactie die jullie hadden verwacht of juist niet? 

Advertenties

Zomervakantie en zwangerschapsverlof 

Het schooljaar zit er weer op! Twintig kinderen hebben weer leren lezen, schrijven en rekenen en kan ik met een gerust hart doorsturen naar groep 4. Dit schooljaar was groep 3a de groep van mij en een hele goede vriendin. Een collega uit duizenden, een vriendin waar ik altijd op kan rekenen en een zus waar ik ontzettend veel van leer. Wat waren we eind vorig schooljaar blij toen we wisten dat we eindelijk eens als duo collega mochten werken. Er werd mij gevraagd of ik het niet moeilijk vond om met een goede vriendin een groep te draaien. Integendeel. Op het werk zijn we collega’s en daarna vriendinnen. We zijn eerlijk tegen elkaar en het scheelt dat we vrijwel met alles op één lijn zitten. Het was af en toe gewoon eng dat we dan precies hetzelfde dachten of deden. 

Voor de kinderen had het zo ook zijn voor- en nadelen. Didactisch en pedagogisch zitten we vrijwel op één lijn. Qua kleding is het vrijwel precies hetzelfde. Alleen onze stem en huidskleur verschilt. Ik heb wel eens gehad dat de kinderen mij op woensdag juf S noemden. En ja, ze wisten ook dat we heeeeeel veel contact met elkaar hadden, dus dat we precies wisten wat er op de dagen dat we niet werkten gebeurde. Dat was soms wat minder voor de kinderen. 

Het jaar is voorbij gevlogen en we sluiten het jaar beiden in een zwangere staat af. Als je zoveel op elkaar lijkt, dan moet je het ook goed doen. Ouders maken zich al druk over hoe dat volgend jaar nou moet, want hoe kunnen dé twee juffen van groep 3 nu samen zwanger zijn? Wij gaan straks samen genieten van onze kids en ons verlof. 

Tegelijk met de zomervakantie begint ook mijn verlof. Ja, goed uitgerekend he?! Ik vind het erg fijn dat ik het schooljaar met mijn groep heb kunnen afsluiten en door de zomervakantie is mijn verlof extra lang. Heerlijk! Ik vind het ook wel wennen, niet meer te hoeven werken, maar ook daar zal ik m’n rust in vinden. En straks lekker genieten van m’n twee kids. Ik heb vrijwel alles klaar voor de komst van de baby, dus dat is ook wel prettig, want dan kan ik echt gaan genieten van mijn verlof. Dit verlof zal wel anders zijn dan bij mijn dochter, want toen was ik zwanger van de eerste en kon ik bij wijze van spreken de hele dag gaan slapen. Nu is dat toch anders, want heb ook nog de zorg voor een peuter. Een heel actieve peuter. Wat mij ook wel op de been houdt en actief houdt, maar sinds twee weken doe ik het wel een stukje rustiger aan. Na de lunch hebben we nu een pauze ingelast. Ik ga even 20 minuten slapen en mijn dochter kijkt tv. Daar moest ik wel erg aan wennen, want ben helemaal geen moeder die haar kind achter de tv zet om zelf rust te hebben ofzo. Mijn dochter kijkt eigenlijk alleen tv als ik ga douchen en in het weekend mag de tv aan als ze gaat ontbijten. Ja, het is misschien streng, maar er zijn naar mijn idee zo veel andere leuke en leerzame dingen om te doen. Ik ben het van huis uit ook zo gewend en ben er niet slechter door geworden. Maar ik moet nu gewoon wat meer rust nemen en aan mezelf, de baby en ook aan mijn dochter brengen. Dus na een aantal motivatie gesprekken en niet-schuldig-voel gesprekken met vriendinnen, heb ik het ook los kunnen laten. 

Ik hoop de komende weken nog wat leuke dingen te kunnen doen met mijn dochter en te genieten van de tijd die we nu nog samen hebben. Ze kijkt heel erg uit naar de komst van de baby, maar er zullen ook wat dingen gaan veranderen en daar zal ze ook aan moeten wennen. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen. 

Plannen en veranderingen 

Soms gaan dingen niet helemaal zoals jezelf had gepland of in gedachten had. Het overvalt je dan als het anders loopt en je zal je moeten aanpassen aan deze nieuwe situatie. Dit kan soms erg lastig zijn, vooral als je een bepaald doel of beeld voor ogen had en het uiteindelijk anders uitpakt. Ik ben een planner en als iets een keer niet zo loopt zoals ik gepland had, vind ik dat soms lastig. Afhankelijk van de situatie uiteraard. 

Neem afgelopen woensdag. Het was de dag van eid ul fitr, oftewel het Suikerfeest. De avond ervoor had ik alles al klaargelegd, zodat we woensdagochtend naar de moskee konden gaan voor het eid-gebed. Mijn dochter verheugde zich er enorm op om te gaan, maar helaas liep het allemaal anders, want ze werd die nacht ziek. Natuurlijk baalde ik, en mijn dochter ook, maar ziek is ziek en het was niet verstandig om te gaan. Ze heeft me wel meerdere malen gevraagd of we toch niet konden gaan, want het was feest. Ze moest bidden en snoepjes aan andere kinderen geven. In een situatie zoals deze leg ik mij er snel bij neer. Het is eenmaal zo en je kan er niets aan veranderen.

Vorige week werd ik ook aangenaam verrast met een enorme pijn in mijn onderrug. Ik kon op een gegeven moment bijna niet meer lopen en het bleef maar pijn doen. Ik dacht nog ‘ik heb vast en zeker te veel gedaan en mijn lichaam reageert daar nu op.’ Maar helaas, de pijn bleef. Ik kan best wel wat hebben als het om pijn gaat, maar dit deed en doet nog steeds enorm veel pijn. Ik zag de komende weken van mijn zwangerschap aan me voorbij flitsen. En dan niet op de manier die ik in gedachten had, maar liggend op bed. Gelukkig is dat niet nodig, maar moet ik het wel rustiger aan gaan doen en dat is niet altijd even gemakkelijk. 

Sinds het overlijden van mijn moeder, twee jaar geleden, heb ik wel geleerd om me er minder druk om te maken. Het heeft weinig zin om me er druk om te maken en ik denk dan bij mezelf ‘ach, er zijn belangrijke dingen.’ Het leven is te kort. Het kan zo ineens voorbij zijn en dan heb jij je alleen maar druk gemaakt om een gebeurtenis die niet helemaal ging zoals jij het had verwacht. Ik probeer om dingen los te laten, ook al is dat niet altijd even makkelijk. 


Mijn werk bijvoorbeeld. Ik doe mijn werk met heel veel liefde en passie. Ik ben een perfectionist en heb de touwtjes graag zelf in handen. Maar ik heb moeten leren om los te laten. Om te accepteren dat iets dan maar niet zo ging zoals ik het had gedaan. Het is niet altijd even makkelijk, maar ik heb hierdoor wel meer rust. En ook hierbij denk ik weer ‘er zijn belangrijke dingen in het leven’ en ‘het leven kan zo voorbij zijn.’ 

Het overlijden van mijn moeder heeft mij gewoon enorm aan het denken gezet en het heeft mij ook veranderd. Je kijk op het leven wordt anders, intenser. Ik had niet gedacht dat ik mijn moeder op zo’n jonge leeftijd zou verliezen. Nooit heb ik eraan gedacht dat ik moeder zou worden, zonder mijn eigen moeder om mij heen te hebben. Ik denk dat maar weinig mensen daar bij stil staan, tot het je overkomt. Het is niet wat je in gedachten had of had gepland, maar je kan er niets aan veranderen en moet er mee leren leven. Hoe moeilijk dat iedere dag weer is.

Dat mijn vader snel na het overlijden van mijn moeder hertrouwde had ik ook nooit gedacht. Toen mijn moeder overleden was en mijn vader alleen achterbleef vond ik dat vaak erg moeilijk. Ik ging vaak naar hem toe, zodat hij niet alleen was. Ik dacht dat mijn vader voor altijd alleen zou zijn en aan de ene kant had ik daar vrede mee en aan de andere kant gunde ik hem ook wel een vrouw. 

Aan het huwelijk van mijn vader met zijn tweede vrouw kon ik weinig veranderen. Het kwam onverwachts, maar ik moest het accepteren. Geen contact meer met mijn vader was geen optie voor mij, want dan zou ik naast het verlies van mijn moeder ook mijn vader nog verliezen, dat was te veel voor mij. En het is het leven van mijn vader, ik kan het niet voor hem indelen. Tot op de dag van vandaag heb ik het er heel moeilijk mee, maar ik kan de situatie niet veranderen en zal er mee moeten leren leven. 

In de islam wordt veel gesproken over het hiernamaals en dat het leven hier op aarde maar tijdelijk is. Ik ga dit steeds meer begrijpen en ernaar leven en handelen. Een planner en een perfectionistisch zal ik altijd blijven, maar wel met een andere insteek.