Waarom liegen? 

Liegen tegen je kinderen. Ach een leugentje om bestwil kan toch best? De waarheid een beetje verdraaien om zo van het ‘gezeur’ van je kind af te zijn.Het lijkt allemaal zo onschuldig, maar is dat het wel.

Mijn moeder had een vreselijke hekel aan liegen. Haar vader loog heel erg veel en dat heeft haar ontzettend veel verdriet gedaan. Logisch natuurlijk. Ik denk dat iedereen wel een hekel heeft aan liegen. Mijn moeder zei ons ook altijd dat we de waarheid moesten spreken, ook al wisten we dat het om iets zou gaan wat niet mocht. Er werd mij ook altijd geleerd dat een leugen altijd uit zou komen en dat je dan maar beter gelijk de waarheid kon spreken. In de kerk hoorde ik als kind ook dat liegen niet mocht en dat de waarheid spreken je veel verder zou helpen.


In de islam is liegen ook not done. Maar we zijn mensen en het gebeurd toch. Helaas. Toen ik zwanger was van mijn dochter las ik een boek over islamitisch opvoeden en een hoofdstuk ging over liegen en de waarheid spreken tegen je kind. Er werden voorbeelden gegeven van hoe vaak we eigenlijk liegen tegen onze kinderen en denken dat het heel onschuldig is, terwijl dat het eigenlijk niet zo is. Je wilt bijvoorbeeld dat je kind iets eet, maar je kind vindt het niet lekker, dus je zegt dat het iets is wat je kind wel lust. Tja, het lijkt onschuldig, maar je liegt wel. Een kind dat zeurt om iets, jij wordt er gek van en sust je kind met iets zodat het stil wordt. Maar doe je achteraf ook wat je hebt gezegd of krijgt je kind het ook? Nee. Je kind iets verbieden en dan een leugen verzinnen waarom het niet mag, omdat jouw verbod eigenlijk niet gegrond is. Weer een leugen. En zo zijn er meerdere voorbeelden. Totdat ik dat boek las had ik me er ook nog nooit echt in verdiept. Niet dat ik altijd maar aan het liegen was, maar dit boek was wel een eye opener voor mij en ik let er dus ook echt bewust op. 


Ook op mijn werk hoor ik vaak dat ouders hun kinderen een leugen verkopen om ze maar stil te krijgen of om hen op hun kop te geven. En dan denk ik ‘kijk waar je mee bezig bent?’ Kinderen raken hier aan gewend, vinden het normaal en nemen het over. En dan worden de ouders boos als ze merken dat hun kind liegt. Maar ja, jij als ouder geeft je kind het verkeerde voorbeeld.

Ik leer de kinderen in mijn klas ook ieder jaar weer dat ik graag wil dat ze de waarheid vertellen. Hiervoor is wederzijds vertrouwen en respect nodig. Ik laat de kinderen ook zien dat ik blij ben als zij de waarheid spreken, ook al gaat het om iets wat eigenlijk helemaal niet mag. En ik sta het ook niet toe dat zij iets doen wat niet mag en daar zijn ook consequenties aan verbonden, maar omdat ze eerlijk zijn ben ik wel milder.


Een goed islamitisch kinderboek vind ik het boek ‘Nordin het nijlpaard leert om niet te liegen.’ Nordin is een nijlpaard en wil graag nieuwe vrienden maken, maar hij weet niet zo goed hoe. Daarom verzint hij allemaal dingen die hij zou kunnen, zoals heel hard kunnen rennen, hoog kunnen klimmen enzovoorts. Nordin kan dit helemaal niet, maar de andere dieren geloven hem en vinden hem een zeer bijzonder nijlpaard. Totdat er een dier in nood is en de andere dieren Nordin om hulp vragen, want hij kan zo veel. Nordin biecht zijn leugens op en de andere dieren zijn blij dat hij uiteindelijk toch de waarheid heeft gesproken. https://m.youtube.com/watch?v=_Il5opold9A

Wees er als ouder bewust van dat ook een leugentje om bestwil of een leugen voor de grap, een leugen is en dat dit dan voor kinderen gewoon wordt.

Advertenties

Nog tien dagen……..

Over tien dagen zal de maand Ramadan in shaa Allah (met de wil van Allah) beginnen. Een maand waarin moslims vasten van zonsopgang tot zonsondergang.

Op mijn werk zijn de voorbereidingen al in volle gang. Van de godsdienstleerkrachten hebben we verschillende boekjes ontvangen met allemaal opdrachten die we kunnen uitvoeren met de kinderen. Ook is er een draaiboek opgesteld met activiteiten en ideeën de we als school tijdens deze maand willen uitvoeren. 

Er zijn een aantal moeders heel actief bezig geweest deze week. De gangen van de school zijn versierd, er wordt geholpen in alle klassen om de mooie maand Ramadan echt te laten leven in de school. Ik ben er enorm blij mee, want ik vind het erg belangrijk dat de kinderen zien, voelen en horen hoe belangrijk deze maand voor ons moslims is. Als kind leefde feesten zoals kerst en Pasen enorm bij mij. Zowel thuis als op school. Ik vond dit altijd erg leuk en omdat het zowel thuis als op school leefde, leerde ik er ook altijd erg veel van. Ik hoop dat dit bij de kinderen op mijn werk ook zo voelt. Onze klassenmoeders zullen deze week gaan beginnen aan onze thematafel. Dus ik ben heel benieuwd naar het resultaat. 

Twee weken terug gingen we voor het eerst naar onze vernieuwde schoolbieb. De kinderen hadden allemaal een boek uitgekozen. Toen we in de klas terug waren, zei een kind ‘juf ik doe mijn potlood tussen de bladzijden, zodat ik weet waar ik ben gebleven.’ Dit leek mij niet zo’n goed idee, want het beschadigd de boeken. We hebben toen met elkaar boekenleggers gemaakt die ik uit één van de ramadanboekjes heb gehaald. De kinderen vonden het erg leuk. En we hadden gelijk een activiteit rondom het thema ramadan.

Deze week zijn we aan de slag gegaan met de ramadan kalender. Mijn duo collega en ik wilde de kinderen er graag bij betrekken, dus zij hebben de envelopjes mogen vouwen. Dat was voor sommige kinderen een grote uitdaging. Vandaag hebben we de kalender afgemaakt en kunnen we er op de eerste dag van de Ramadan mee beginnen. Iedere dag zullen we een envelopje openen en zullen we een activiteit doen met de kinderen rondom de maand Ramadan en de Islam. Dit kan het leren van een doea zijn, een boek voorlezen, een knutselactiviteit doen, een goede daad verrichten, maar we willen ook een paar keer met de kinderen gaan vasten. We weten dat de drang om te vasten bij veel kinderen heel groot is, maar het is voor hen niet haalbaar om de gehele dag te vasten. De dagen zijn erg lang en er moet ook gewerkt worden op school. En daarbij, de kinderen zijn 6 of 7. Maar omdat we weten dat ze het zo leuk vinden hebben we gezegd dat we met elkaar de fruitpauze overslaan en met de grote pauze het vasten zullen verbreken. Op deze manier hebben de kinderen toch gevast en het gevoel meegemaakt.

Ik vind het zelf erg leuk dat de maand ramadan dit jaar in het schooljaar valt. Ook al vast ik zelf niet mee, er zijn zoveel andere dingen die je in deze maand kan doen en ik hoop dat ik de kinderen uit mijn groep daarbij kan betrekken. 

Vasten zonder te vasten 

Over een paar weken begint de maand Ramadan. Een maand waarin de moslims vasten van zonsopgang tot zonsondergang. Geen eten en ook geen drinken, zelfs geen slokje water. De maand Ramadan draait niet alleen maar om het vasten. Het is een maand van bezinning, saamhorigheid. Zelf vind ik het ook een maand van rust, intens leven, doelen stellen voor jezelf. Kortom, ik vind het een ontzettend fijne maand. Sinds ik mij meer bezig houdt met de islam gaat het vasten mij ook veel makkelijker af. De afgelopen jaren vastte ik zelfs iedere maandag en donderdag. In verband met mijn zwangerschap is dat nu niet meer haalbaar, maar ik hoop het na mijn bevalling wel weer op te pakken. 

Tijdens de maand ramadan zal ik ook niet vasten. Door mijn zwangerschap eet ik meer en moet ik echt om de twee uur iets eten, anders word ik duizelig en misselijk. Een dag vasten zal ik niet redden. Daarom heb ik besloten om niet mee te vasten en dat mag. 


Ik zal het vasten zeker gaan missen, maar zal me met andere dingen bezig houden die ook heel belangrijk zijn tijdens deze maand. Qoraan lezen, veel doea (smeekbede) verrichten, vrijwillige gebeden verrichten, extra sadaqa (aalmoes) geven, activiteiten met mijn dochter doen rondom de ramadan en er zullen vast en zeker nog andere zaken bij komen die ik tijdens de aankomende ramadan zal doen. Het vasten zal ik zeker gaan missen. Het geeft me altijd zo veel kracht en rust, maar wat niet gaat dat gaat niet. 

Mijn dochter zei laatst tegen haar vader ‘papa, ik ga met jou vasten, want mama heeft een baby in haar buik.’ Ze is al heel erg bezig met de ramadan. Ze weet dat de grote mensen tijdens de maand ramadan niet eten en drinken als het licht is en dat we het voor Allah doen. Via de blog van ministijl.nl heb ik een ramadan aftelkalender geprint en deze hangt op haar kamerdeur. Iedere avond voor het slapen gaan plakken we een sticker op de kalender. Ze vindt het heel leuk en zegt steeds ‘als we bij de roze zijn is het ramadan.’ 


In de kast ligt ook al een slinger klaar met voor iedere dag van de maand ramadan een zakje met daarin een activiteit, cadeautje of opdracht. Iedere dag mag mijn dochter dan een zakje openen en zullen we de activiteit die er in zit gaan uitvoeren. Het kan zijn dat we een boekje gaan lezen over de maand ramadan of dat we gaan knutselen. Maar er zitten ook activiteiten in zoals een ijsje eten, naar het pierenbadje of de geitenboerderij. Het hoeven geen grootste activiteiten te zijn. Ik weet dat ik mijn dochter hiermee heel gelukkig maak.


Ik heb op mijn telefoon een notitie gemaakt waarin ik heb genoteerd wat er in welk zakje zit. Mocht het nou voorkomen dat een activiteit niet helemaal uitkomt op een dag, kan ik de activiteit ongemerkt even wisselen met een andere. 
Ik heb er in ieder geval erg veel zin in om mee aan de slag te gaan. Op mijn werk gaan we er ook eentje maken voor in iedere klas. Ik kijk er erg naar uit om hem te gebruiken met mijn groep, omdat ik weet dat het voor kinderen een goed middel is om hen te betrekken bij de maand ramadan en om hen er bewuster van te maken. In een andere blog zal ik meer schrijven over de maand ramadan op mijn werk. Want zoals het kerstfeest op een christelijke school uitgebreid wordt gevierd en zichtbaar is, zal het bij mij op school tijdens de maand ramadan zo zijn. 

Ik wens iedereen alvast een ramadan kareem! 

Be positive 

Laatst had ik een gesprek met mijn vader en we kwamen op de manier van opvoeden van tegenwoordig. Mijn vader kwam met de beloningskaart. En vertelde dat wij gewoon zindelijk moesten worden en daar echt miet voor beloond werden. Hij vertelde wel dat hij toen wist dat boos worden bij een ongelukje geen zin had, maar beloningskaarten kende hij niet. Hij vroeg zich af of het vaker wordt ingezet. En mijn antwoord was ja. Ik vertelde hem dat positief opvoeden iets is van de laatste jaren en dat het steeds meer wordt ingezet. 

Bij mijn dochter heb ik een beloningskaart gebruikt toen ze zindelijk werd. Dit werkte ontzettend motiverend. Ze begreep goed wat de bedoeling was. Ik ken de beloningskaarten van mijn werk als leerkracht in het basisonderwijs. Een beloningskaart kun je eigenlijk voor alles inzetten. Werkhouding van een kind, het gedrag, buitenspelen. Noem het op en een beloningskaart in inzetbaar. Het ene kind is er erg gevoelig voor en het andere kind weer niet.

Met het inzetten van een beloningskaart ga je kijken naar het positieve gedrag of de positieve werkhouding van het kind. Dat is hetgeen je prijst en stimuleert en daar wordt het kind ook voor beloond. En het werkt. Ik vind het zelf erg fijn om ermee te werken, omdat er hierdoor een veel fijnere sfeer is dan wanneer je altijd maar hetgeen benoemt wat het kind niet goed doet. Zit een kind in de klas niet goed op zijn stoel, dan benoem ik de goede zithouding van een ander kind. En vrijwel direct zie je dan de kinderen die niet goed zaten schuiven op hun stoel om de goede zithouding aan te nemen, in de hoop dat de juf het opmerkt en zij ook een compliment verdienen. Kinderen nemen het ook van je over en helpen elkaar met corrigeren. Ik vind het zelf erg prettig om mee te werken, maar ook om prive te gebruiken. En eigenlijk is het ook wel logisch, want wij volwassen horen ook liever wat we goed doen en niet hetgeen wat we niet goed doen.

Positief opvoeden kan ook in je vraagstelling liggen en hoe jij een kind aanspreekt. Als ik bijvoorbeeld met mijn dochter ergens op bezoek ga vertel ik haar wat ik van haar verwacht. Ik vertel haar dat ze de vorige keer bij die en die zich zo netjes had gedragen en dat ik dat vandaag ook weer wil zien. Ik zeg haar bijvoorbeeld dat er straks allemaal lekkere dingen op tafel zullen staan en dat ik weet dat ze ook iets wil eten, maar dat ze het dan eerst aan mij moet vragen. Ik merk dat doordat ik het op een positieve manier vertel dit veel meer impact heeft, dan dat ik zeg ‘je mag niet dit en je mag niet dat.’ Want geheid dat kinderen het dan juist wel gaan doen.

Ik wil niet zeggen dat het op een positieve manier van het brengen van de regels je 100% garantie geeft op een rustig en gemoedelijk bezoek, maar ik denk dat als je het meerdere keren doet en je kind eraan gewend raakt, het zeker zijn vruchten zal afwerpen. 

Positief opvoeden kent vijf basisprincipes: 

1. Een veilige en stimulerende omgeving bieden.

2. Laten leren door positieve ondersteuning.

3. Een aansprekende discipline hanteren.

4. Realistische verwachtingen hebben.

5. Goed voor jezelf zorgen. 

Op de website http://www.positiefopvoeden.nl staat meer informatie over positief opvoeden. 

Ben jij bekend met positief opvoeden? Gebruik je het ook in je opvoeding? Wat vindt je van positief opvoeden? 

Ga je mee, ga je mee naar de moskee? 

Als kind kwam ik graag in de kerk. We gingen vrijwel iedere zondag. Het eerste gedeelte van de kerkdienst zaten de kinderen in de kerk en net voor het beginnen van de preek gingen we naar de kinderkerk toe. Daar werd gezongen, gespeeld, geknutseld en ook gebeden. Ik ging er altijd met veel plezier naar toe.

Toen ik net bekeerd was ging ik geregeld naar de moskee in Huizen, maar ook naar moskeeën in Amsterdam of Utrecht, omdat daar meer georganiseerd werd. 

Toen ik in Amsterdam ging wonen had ik veel meer mogelijkheden en was er een periode waarin ik vrijwel iedere week wel een lezing of iets dergelijks bezocht. De laatste paar jaren is dit wat afgenomen en dat heeft verschillende redenen. 

Sinds ik moeder ben speelt de islam en mijn rol als moslima een nog grotere rol in mijn dagelijks leven. Ik ben moeder van een dochter en wil haar graag het goede voorbeeld geven. Ik wil haar laten zien hoe het is om als moslima te leven. Kinderen zijn net sponzen, ze nemen zo ontzettend veel op. De laatste tijd is mijn dochter heel erg bezig met hoofddoeken. Ze draagt thuis regelmatig mijn hoofddoeken en keurt mijn hoofddoeken ook. Ze zegt regelmatig dat ze mijn hoofddoek wel of niet mooi vindt of vraagt me waarom ik een bepaalde kleur hoofddoek draag. Ook heeft ze nu heel veel interesse in het verrichten van de woedoe (rituele wassing). Dus die verricht ze nu een paar keer per dag en gaat daarna ook bidden.

Ik ben enorm trots op haar en vind het ontzettend leuk om te zien dat ze nu al zoveel liefde heeft voor de islam. En mijn man en ik dwingen haar tot niets. Dit komt allemaal uit haar zelf. Ze heeft veel vragen en die beantwoorden wij en we proberen haar ook zoveel mogelijk overal bij te betrekken.

Maar er zijn ook punten waarvan ik zelf vind dat ik die kan verbeteren. Vooral sinds ik moeder ben. Naar de moskee gaan is er één van. Zelf ga ik niet echt regelmatig naar de moskee toe en sinds ik moeder ben ook niet. Waarom niet? Ja, het heeft verschillende redenen en ook geen redenen. Op vrijdag red ik het vaak niet om naar de moskee te gaan in verband met mijn werk. Ik heb een aantal negatieve ervaringen gehad in de moskee, in verschillende moskeeën wel te verstaan. 
Ik vond mijn dochter als baby nog te jong om naar de moskee te gaan. Ik kwam vaak andere moeders tegen in de moskee en had dan altijd medelijden met de kinderen die mee waren. Je zag duidelijk dat ze zich verveelden. De kinderen deden vervelend. En ik vroeg me af of het nou wel zo verstandig/slim was om ze mee te nemen, want ja, wat hadden ze er nou eigenlijk aan. Het was zo anders dan wat ik mij herinnerde als kind van toen ik naar de kerk ging. En daar moest ik misschien als moeder zijnde aan wennen ofzo. Ik weet niet precies wat het is. Maar ik wil ook graag dat mijn dochter liefde creëert voor de moskee en het een plek voor haar wordt waar ze graag komt. Ik las laatst een status op Facebook waarin een zuster beschreef dat veel mensen zich ergeren aan kleine kinderen in de moskee, maar dat mensen zich ook vaak afvragen waarom er weinig jongeren in de moskee zijn. Maar ja als jij als kind wordt weggekeken in de moskee, ga je er op latere leeftijd niet graag meer naar toe. 


Maar de laatste tijd voelde ik mij toch wel schuldig naar mijn dochter toe. Vorig jaar ben ik twee keer met haar maar de moskee gegaan. Met veel enthousiasme ging ze mee, maar zodra we er eenmaal waren huilde ze de hele tijd. Het was geen succes. Dit heeft me echt aan het denken gezet, want was ik hier misschien deels schuldig aan? 
Een tijdje teug had ik een gesprek met mijn man hierover en hadden we het erover hoe we onze dochter meer gewend konden laten raken met de moskee. We waren het er allebei over eens dat we vaker met haar moeten gaan en eerst maar eens op rustige momenten. Dus dat doen we nu en met succes. 


Mijn dochter was ontzettend enthousiast toen we naar de moskee gingen. We waren de enige, dus ze kon even rustig wennen en alles bekijken. Ze had ook veel vragen, dus die kon ik nu ook in alle rust beantwoorden. Wat later kwamen er meisjes van de qoraan school ook in de gebedsruimte en dat vond ze reuze interessant. De meisjes werden van top tot teen geïnspecteerd en ze bleef ze aandachtig bekijken. Toen we het gebed gingen verrichten heeft ze rustig naast me gezeten en af en toen zelfs mee gedaan. Na afloop heb ik haar complimenten gegeven en gezegd dat we snel weer zullen gaan.
Inmiddels is ze nog een paar keer geweest met haar vader en ook dat is goed gegaan. Mijn man kreeg zelfs een compliment van een andere broeder dat ze zo rustig was en het gehele gebed had mee gebeden. 

Ik ga het er zeker inhouden dat ik in het weekend met haar naar de moskee ga en dan gaan we over een paar weken naar het vrijdaggebed.

Ik hoop dat mijn dochter net zo veel liefde zal creëeren voor de moskee als ik vroeger had voor de kerk. En nu voor de islam en de moskee heb. 
Vanaf welke leeftijd nemen jullie je kinderen mee naar de moskee en hoe ervaren zij dit? En hoe ervaar jij dit als moeder?