Mail voor mijn dochter 

Schrijven is altijd een grote hobby van mij geweest. Net zoals lezen. Als kind verslond ik per week meerdere boeken. Nog steeds trouwens. Ook vond ik het altijd leuk om als kind verhalen te schrijven. Mijn moeder liet me brieven schrijven aan familie in het buitenland en aan het foster parent kind wat we hadden. Ik deed dit altijd met veel plezier. Als puber en jong volwassene heb ik dagboeken vol geschreven. En nu nog steeds schrijf ik mijn gevoelens en gedachten graag op papier. In een dagboek, in een brief of kaart, een email of online op social media.

Een tijdje terug kwam ik op social media een ontzettend leuk idee tegen dat mij vrijwel gelijk aansprak. Een mailadres voor mijn dochter. Geweldig! 

Een mailadres aanmaken voor je kind waar je dan regelmatig een mail naar toe stuurt of foto’s en video’s. Ideaal en echt iets wat mij aanspreekt. 

Mijn moeder heeft dit ook gedaan, maar dan op papier. Toen we haar spullen gingen uitzoeken kwamen we verschillende notitieboeken en dagboeken van haar tegen. Nu zij is overleden zijn deze nog waardevoller. 

Ik heb daarom gelijk een mailadres aangemaakt voor mijn dochter en familie hiervan op de hoogte gebracht. Want hoe leuk is het als zij ook mails en foto’s en video’s kunnen mailen. Vooral voor de familie in het buitenland.

Ik wil zelf zeker iedere maand een mail sturen naar het adres. De eerste startmail is verstuurd en inmiddels ben ik bezig met de tweede over onze activiteiten tijdens de wintervakantie. 

Als mijn dochter een puber is krijgt ze het wachtwoord en kan ze alle mails, foto’s en video’s gaan bekijken. Ik hoop dat mijn dochter het net zo waardevol zal vinden, als dat ik het vindt. 

Advertenties

Tomatensoep

Maandag is mijn vaste vastendag, samen met de donderdag. Ik doe dit nu al ruim twee jaar en ben er ontzettend blij mee. Het voelt goed.

Nu de wintertijd is in gegaan zijn de dagen kort, zo ook de tijd dat je aan het vasten bent. Voor je het weet is het al half vijf en mag je je vasten verbreken. Het is me nu al een paar keer voorgekomen dat ik het vergat, gewoon omdat de dag zo snel voorbij was gegaan en ik het vasten prima vol kon houden.

Afgelopen maandag heb ik ook gevast en wilde ik mijn vasten verbreken met soep. Later zou ik dan samen met m’n dochter gaan eten, maar een kommetje soep leek me wel lekker. En daarom maakte ik tomatensoep. Ik kreeg verschillende reacties op de foto die ik plaatste en er werd mij gevraagd naar het recept. Hier komt het recept dan.

Wat heb je nodig?

750-1000 gram romatomaten

4 a 5 wortels

1 ui

1 teentje knoflook

1 blikje tomatenpuree

Zout en peper

Verse tijm

2 groente bouillon blokjes

750 ml water

Olijfolie

Hoe maak je het?

Ui en knoflook fijn snijden. Heel netjes hoeft het niet, want je haalt de blender straks door de soep heen en dan is er niets meer te zien van ongelijke stukken groente. De wortel snijd je ook in kleine stukjes. 

Verwarm een scheut olijfolie in een grote (soep)pan en bak hierin de ui, knoflook en wortel een paar minuten. Voeg dan de tijm en tomatenpuree toe en bak even mee. 

Snijd ondertussen de tomaten in stukken en voeg deze toe. 

Voeg het water en de bouillontabletten toe. Breng dit aan de kook en laat het zachtjes pruttelen, totdat alle groenten gaar zijn.

Pureer dit alles met de staafmixer en breng op smaak met zout en peper.

Eet smakelijk! 

De vredesgroet ‘salaam aleykoem wa rahmatoellah wa barakatuh’ 

In 2009 ben ik begonnen met het dragen van een hoofddoek. Ik droeg toen nog westerse kleding met een sjaaltje. Op mijn werk had ik een paar collega’s die abaya droegen en grote hoofddoeken. Ik zei vaak ‘dat ga ik dus echt niet dragen, niet nu ik net pas een hoofddoek draag.’ 

Op mijn werk (islamitische basisschool) ben je als moslima verplicht om een hoofddoek te dragen. Voor alle (vrouwelijke) collega’s gelden kledingvoorschriften, zoals dat je kleding draagt waarin je vormen niet te zien zijn, korte mouwen mogen niet en nog een aantal voorschriften.

Ik heb mij altijd zo goed mogelijk proberen te houden aan deze voorschriften en naar mijn weten is dat ook goed gelukt. Echter werd ik op een gegeven moment een beetje gek van het steeds maar op zoek gaan naar geschikte bedekkende lange kleding. En ja, toen heb ik, na driekwart jaar denk ik, toch maar een abaya aangeschaft. Puur en alleen voor op mijn werk, want dat was dan wel zo gemakkelijk. Heerlijk vond ik het om in te werken, dus ik schafte er nog eentje aan en nog eentje. Als ik vrij was droeg ik ze ook wel eens en langzaamaan ben ik fulltime abaya gaan dragen. En nu kan ik niet meer zonder en is mijn collecties abayaat goed gegroeid.

Er is dus een tijd geweest waarin ik de ene dag abaya droeg en de andere dag ‘westerse’ kleding. Ik kon, gevoelsmatig, toen nog niet dagelijks een abaya dragen. In deze tijd werd ik weer eens goed met mijn neus op de feiten gedrukt wat voor een rol het uiterlijk speelt. Liep ik in mijn abaya op straat, werd ik door andere abaya-dragende-zusters begroet met de vredesgroet (salaam aleykoem wa rahmatoellah wa barakatuh). Als ik deze zusters de volgende dag weer tegenkwam, maar dan in mijn ‘westerse’ kleding werd ik niet begroet. In eerste instantie viel het me niet zo op, maar naderhand wel en vond ik het vreselijk. Met een abaya ben je blijkbaar in de ogen van veel moslims een betere moslima dan zonder. Wie zijn wij om over elkaar te oordelen en elkaar te veroordelen. Een moslima zonder hoofddoek verricht misschien veel meer goede daden dan een moslima met hoofddoek. Misschien bidt de moslima zonder hoofddoek wel alle vrijwillige gebeden op een dag en de moslima met hoofddoek alleen de verplichte. 

Het heeft me geraakt en ook aan het denken gezet. Veel moslims denken inderdaad dat de broeders met baarden en de zusters met een abaya en een grote hoofddoek betere moslims zijn dan de niet-baard-dragende broeders en niet-abaya-dragende-zusters. 

Ook nu merk ik het als ik andere moslima’s groet. En ik groet iedere moslima, met of zonder hoofddoek, met abaya, zonder abaya, Marokkaans, Turks, Somalisch, Nederlands, Surinaams en ga zo maar door. Een moslima is een moslima. Ik merk wel eens aan de reactie van moslima’s dat ze verbaasd zijn dat ik hen groet. Sommige schrikken er zelfs een beetje van. Ik vind het eigenlijk erg dat ze ervan schrikken, want dat komt ergens vandaan. Het beeld dat zij hebben van abaya-en-grote-hoofddoek-dragende-zusters komt ergens uit voort. 

Ik kan en mag niet zeggen dat ik beter ben. Ik groet iedere moslima die ik tegenkom met de vredesgroet. Ik glimlach naar hen. Waarom? Omdat het hoort, omdat ik het de normaalste zaak van de wereld vindt en het maar zoiets kleins is wat je hoeft te doen, waarom zou je het laten. 

Mijn dochter vroeg een tijdje terug ‘mama wat zeg je?’ Dus ik vertelde haar dat als we een andere moslima tegenkomen we ‘salaam aleykoem wa rahmatoellah’ zeggen, omdat het netjes en aardig is om dat te doen. En ja hoor, nu zegt zij het ook als ze het mij tegen een zuster hoort te zeggen. Ik vind het ontzettend leuk en ben trots op haar. Het zal voor haar normaal zijn om iedere moslim die ze ziet te groeten met de vredesgroet. Net zoals in onderstaande overleving beschreven staat:

Overgeleverd van Abdullah Ibn Amr is dat een man de Profeet, sallallahoe alayhi wa salam, vroeg: ‘Wat is het beste uit de Islaam?’ Hij, sallallahoe alayhi wa salam, antwoordde: ‘Dat je anderen te eten geeft en dat je de vredesgroet uitspreekt tegen degenen die je kent en degenen die je niet kent.’