80/20 norm 

Als het om gezond eten gaat, hou ik mij aan de 80/20 norm.Voor het grootste gedeelte eet ik gezond, maar ook ik eet wel eens ongezond. Vooral in het weekend. Dan eet ik ook brood en gaat iets lekkers er echt wel in.

Ik ben getrouwd met een Marokkaanse man en ik heb echt een zwak voor Marokkaanse thee. Heerlijk! Daar kan ik echt geen nee zeggen. Voor wie wel eens Marokkaanse thee heeft gedronken, weet dat dit mierzoet is. En dan bedoel ik ook echt mier en mierzoet. Maar oh zo lekker. Dus ja, het is ook echt mijn verwen moment van de week.

Zo ook nu. Heerlijk met wat chips en één van mijn favoriete koekjes, mergpijpjes. 

  
Ik heb een paar drukke en emotionele dagen achter de rug en zit nu lekker op de bank te genieten van het lekkers.

Ik vind ook dat het moet kunnen. Ik zou het persoonlijk niet vol houden als ik helemaal niet meer zou zondigen ofzo. Ik zie het ook niet als zondigen. Ik ben me heel bewust van wat ik eet en dat is naar mijn idee het belangrijkste. 

Ik zal altijd een zoetekauw blijven, maar gelukkig kun je dat met gezonde voeding ook heel goed maken. 

Waar kunnen ze jou ’s nachts voor wakker maken? 

Advertenties

De voorbeschikking, al qadr

Moslims geloven in de voorbeschikking. Een moeilijk begrip. Ik merk zelf dat hoe meer ik me bezig houdt met islam hoe meer ik het begrip ‘al qadr’ kan begrijpen en accepteren. 
Het geloven in al qadr omvat vier zaken:

1. Het geloven dat Allah op de hoogte is geweest van alle zaken.

2. Het geloven dat Allah dit heeft opgeschreven op al-Lawh al-Mahfoedh (de bewaarde tafel).

3. Het geloven dat alle gebeurtenissen njet kunnen plaatsvinden, behalve met de Wil van Allah, de Verhevene.

4. Het geloven dat alle gebeurtenissen op zichzelf, maar ook hun eigenschappen en bewegingen schepselen zijn van Allah, de Verhevene. 

Een aantal dagen geleden kwam ik op Facebook een quote tegen waarin stond dat wij onze toekomst wel kunnen plannen, maar dat Allah het allang voor ons heeft gepland. Dat zette mij wel even aan het denken, want het is inderdaad zo. Ik stond er toen ook bij stil dat Allah dus al precies weet hoe ons leven eruit zal zien als wij geboren worden. Allah wist allang dat ik mijn moeder kwijt zou raken. 

Toen ik mijn ouders vertelde dat ik zwanger was van mijn dochter, voelde dit ontzettend dubbel. Omdat ik ook net wist dat m’n moeder ongeneeslijk ziek was. Het was zo dubbel. Maar het had gewoon zo moeten zijn. Mijn zwangerschap en de geboorte van mijn dochter heeft ons er in mijn ogen ook heel vaak doorheen gesleept. Het was iets waarvoor we door bleven strijden. Waarvoor mijn moeder bleef knokken. En als we het allemaal even niet meer zagen zitten, dan was er een vrolijke baby om ons heen.

Allah heeft het zo gewild en daar ben ik hem dankbaar voor.
We vragen ons vaak af ‘waarom overkomt mij dit?’ Ook ik vraag me dat wel eens af, maar dan probeer ik mijn gedachte te veranderen. Want de vraag ‘waarom’ moeten we ons gewoon niet te veel stellen. Het is de voorbeschikking waarin wij als moslims geloven. En tuurlijk is het niet altijd makkelijk. Tot op de dag van vandaag vind ik het nog ontzettend moeilijk dat mijn moeder is overleden en dat er daardoor veel dingen zijn veranderen, zowel positief als negatief. Maar het heeft mij ook ontzettend veel geleerd, ik leef bewuster, het heeft me wijzer gemaakt, het heeft me nieuwe inzichten gegeven en de band met mijn familie en vriendinnen is in veel opzichten ook veranderd. De band met mijn tantes, zusjes van mijn moeder, was altijd al sterk, maar is nu alleen maar sterker geworden. In veel dingen nemen zij de rol van mijn moeder over. Zowel voor mij als voor mijn dochter. 

Ook de band met mijn vader en broertje is veranderd in veel opzichten. We hebben het alledrie nog erg moeilijk met wat er is gebeurd en met de situatie zoals die nu is, want ook dat is niet altijd even makkelijk. En omdat ik het zo moeilijk vind kan ik er heel moeilijk over praten. Wekenlang heb ik er niet met mijn man over kunnen praten, gewoon omdat ik het zo moeilijk vond. Maar ik moet het accepteren. Ik kan er niets meer aan veranderen en we gaan allemaal door met ons leven. Ik heb het beste voor met iedereen en zeker als het om mijn familie gaat. 

Mijn vertrouwen in Allah is groot en wordt alleen maar groter. Allah beproeft je niet zo maar, dit heeft heel vaak een reden. Wij mensen geven vaak snel op, hebben geen geduld. Terwijl Allah eindeloos geduld met ons heeft, waarom hebben wij dat dan niet met elkaar? Soms moet je keuzes in je leven maken die niet altijd leuk en gemakkelijk zijn, maar ik weet ook dat daar een reden voor is. Zoals er voor alles een reden is en dat het is zoals Allah dit heeft voorbeschikt. 

We bereiden ons voor op het offerfeest (eid ul adha)

Het Suikerfeest (eid ul fitr) en het offerfeest (eid ul adha) zijn DE islamtische feesten van het jaar. Bij het Suikerfeest vier je het einde van de vastenmaand ramadan en bij het offerfeest offer je een schaap voor Allah. Je doet dit omdat de profeet Ibrahim als opdracht kreeg om zijn eigen zoon te slachten, maar hier uiteindelijk een schaap voor mocht slachten. Twee bijzondere feesten die bij iedere moslim gevierd wordt.

Zo ook op mijn werk. Het Suikerfeest hebben we nu een paar jaar niet op school gevierd, omdat het in de zomervakantie viel. Maar het offerfeest daarentegen vieren we dan extra uitgebreid.

Nee, we vieren geen Sinterklaas, kerst en Pasen. En ik moet je zeggen dat ik het totaal niet mis. Op stagescholen vond ik de tijd tussen Sinterklaas en kerst vreselijk. Weken zit je met hysterische kinderen in de klas. En dan komt Sinterklaas en zijn ze bang. Sinterklaas heeft het schoolplein net verlaten en de kerstboom wordt al weer opgetuigd in de klas. Hoe krijg je kinderen gek!? Zo dus!!

Aan het begin van dit schooljaar zijn de godsdienstleerkrachten al druk bezig geweest met het plannen van het offerfeest en het brainstormen over hoe we het dit jaar zullen vieren. We hebben qoraan wedstrijden gehouden, kinderen die zelfgemaakte toneelstukjes en liedjes mochten opvoeren die te maken hadden met het offerfeest, diverse spelletjes verspreid over het schoolgebouw. En natuurlijk mag er geen eten ontbreken. Eten wat bereid wordt door de ouders, maar we hebben ook een paar keer eten besteld. Kortom, genoeg gezelligheid op zo’n dag. Ouders nemen vaak allerlei lekkere dingen mee voor in de klas, kinderen delen uit, iedereen heeft zijn/haar mooiste kleding aan en is in een goed humeur. Het zijn drukke dagen, maar als je ziet hoe de kinderen ervan genieten, geniet je automatisch zelf ook enorm. Ik althans wel.

Ook dit jaar vieren we het offerfeest en wel op 1 oktober. Wij zijn als school namelijk gesloten de dag voor en de dag na offerfeest, donderdag 24 september. 

En ook dit jaar willen we het weer een onvergetelijke dag maken. De godsdienstleerkrachten hebben bedacht om de kinderen letterlijk en figuurlijk de hadj en oemrah te laten beleven. Iedere klas zal een onderdeel van de hadj of oemrah zijn en op 1 oktober zal je dan met jouw klas het hele schoolgebouw doorgaan en aan iedere klas een bezoekje brengen. Denk hierbij aan onderdelen zoals de tawaaf, het drinken van zam zam water (mijn groep), het scheren en ga zo maar door. Iedere groep moet het onderdeel zichtbaar maken in en om zijn/haar klas. De kinderen moeten informatie kennen over hun onderdeel en hier iets over kunnen vertellen. 

Mijn groep heeft zam zam water gekregen. Deze week zullen we gaan knutselen met lege waterflessen. Ook hebben we slingers gemaakt, want ja de klas moet ook versierd worden. We hebben als idee om de kinderen die in onze groep komen zam zam water te laten drinken en de bron op de een of andere manier zichtbaar te maken in de klas.       We hebben nog wel even de tijd, maar het schiet ook al aardig op. Voor je het weet is het 1 oktober.

In de klas praten we met de kinderen over de hadj (de bedevaart) en het offerfeest. Wat houdt het in? Waarom moeten we offeren (iets wat veel kinderen niet weten), het verhaal van de profeet Ibrahim voorlezen, filmpjes kijken over het offerfeest en over de hadj. Kortom, het onderwerp leeft in de klas en de kinderen vinden het ontzettend leuk. 

Ik vind het heel belangrijk om bij dit soort feestdagen en onderwerpen extra stil te staan. De kinderen zitten op een islamtische school in een niet-islamtisch land. Het ene kind krijgt thuis veel mee over de islam, de ander minder. Met deze dagen ben ik weer ontzettend blij en dankbaar dat ik kan en mag werken op een islamtische basisschool. 

Hijama, een vergeten sunnah 

Hijama, een vergeten sunnah Hijama, oftewel cupping. Hijama is afgeleid van het Arabische woord ‘hajm’, wat zuigen betekent.

Bij een hijama behandeling worden er cups op je huid geplaatst. Deze worden vacuüm gezogen met een pompje. Na een paar minuten worden de cups verwijderd en worden er kleine kransjes op de vacuüm gezogen huid gemaakt. Vervolgens worden de cups teruggeplaatst en wordt er bloed uit het lichaam gezogen. Hijama zorgt er voor dat de vele toxische stoffen en dode bloedcellen uit het lichaam verwijderd worden. Het zelfgenezend vermogen van het lichaam wordt gestimuleerd, waardoor het lichaam efficiënter functioneert. Het lichaam blijft zich ontgiften. 

Hijama is een geneeswijze vanuit de sunnah van de islam en neemt een belangrijke plaats in. 

Het was de meest aanbevolen medische genezing door de Boodschapper, vrede zij met hem, die zei: ‘inderdaad, de beste van de remedies die jullie hebben is het koppen.’ (Bukhari) 

‘Oh Mohammed, geef de opdracht aan je oemmah (gemeenschap) om hijama te verrichten.’ (Saheeh Sunan Tirmidhi)

‘Ik passeerde niet langs bij een groep engelen tijdens de nacht van de Israa-e (de nacht waarbij de profeet de reis aflegde van mekka naar Jeruzalem en weer terug in slechts één nacht) of zij zeiden allen tegen mij: ‘je dient hijama te gebruiken, O Mohammed.’ 

Sinds een aantal jaar weet ook ik wat hijama is. Een aantal zusters om mij heen deden het en waren er zeer te spreken over. Zij zeiden ook regelmatig tegen mij dat ik het ook een keer moest doen, omdat het wellicht zou helpen tegen de pijnen die ik heb door fibromyalgie. Echter wilde ik er niets van weten. Doodeng leek het me.

Vier maanden geleden was ik aanwezig op het babyfeest van het zoontje van een zeer goede vriendin. Op Facebook kwam ik toen een foto tegen van een hijama actie van ‘hijama voor vrouwen amsterdam’. Ik sprak er over met de vriendinnen die aanwezig waren en zei dat ik het toch maar een keer zou gaan proberen.

Er ging wat tijd overheen voordat ik uiteindelijk een afspraak heb gemaakt, maar net voor de ramadan durfde ik het aan. Ik weet nog dat ik de zuster een bericht stuurde dat ik het vreselijk eng vond, terwijl ik helemaal niet zo’n angsthaas ben. Zij stelde me op mijn gemak en voor ik het wist was het de dag van mijn eerste afspraak. 

Ik was een beetje nerveus voor hetgeen dat zou komen. Ik wist een beetje wat er gedaan werd bij hijama, maar ook niet alles. De zuster stelde mij op mijn gemak, vroeg me of ik lichamelijke klachten had en waar precies. Ze legde het één en ander uit over de behandeling en toen mocht ik plaatsnemen op een massagestoel. De cups werden één voor één op mijn rug geplaatst en vacuüm gezogen. Ja dat voel je wel even en is niet een heel prettig gevoel, maar er is mee te dealen. Dan worden de cups er één voor één afgehaald en worden er krasjes op de vacuüm gezogen huid gemaakt. Hier voel je vrijwel niets van. Het voelt alsof iemand je kietelt. Cups worden er weer opgezet en het bloed wordt uit je lichaam gezogen. Alles wordt eraf gehaald, schoongemaakt en je bent klaar. 

Mijn eerste hijama behandeling was een feit. De dagen erna voelde mijn rug beurs en blauw, alsof ik er een paar rake klappen op had gehad. In die spiegel leek mijn rug wel een bakplaat waar pancakes op gebakken waren, maar ook dit was na een paar dagen niet meer te zien. 
De ramadan brak aan en ik heb vier hele fijne weken gehad. Zowel lichamelijk als geestelijk.

Na de ramadan stond mijn tweede hijama afspraak gepland en deze vond ik al veel minder eng dan de eerste. Ik wist nu wat me te wachten stond en het leek wel alsof het daardoor ook minder pijn deed. De dagen erna had ik ook veel minder last en in de weken erna merkte ik echt verandering in mijn lichaam. Ik heb veel minder pijn, voel me fit en minder moe. En ik weet zeker dat het door hijama komt. En een gezonde leefstijl.

Dit weekend heb ik mijn derde behandeling gehad en je begint er steeds meer aan te wennen. Ik ben ontzettend blij dat ik de stap heb gezet. Dat ik deze zuster heb leren kennen. En ik hoop dat er nog vele hijama behandelingen zullen volgen met goed resultaat. 

Vrijwillig vasten…..

Morgen is het weer maandag en dat betekent dat ik weer ga vasten. 
Sinds het ziek zijn van mijn moeder in 2012 en haar overlijden in 2014, heb ik besloten om iedere maandag en donderdag te gaan vasten. Mijn moeder steunde mij altijd enorm in alles wat ik deed, zo ook in het vasten. Ze begreep niet waarom ik het deed, maar zag dat het mij goed deed en dat ik het prima vol kan houden. Dit is wel eens anders geweest, want door mijn fibromyalgie heb ik jaren niet mee kunnen vasten. Ik heb mijn moeder vaak geprobeerd over te halen om een dag mee te doen, maar daar bedankte ze me altijd vriendelijk voor. Haha. 

Waarom op maandag en donderdag vasten? Het vasten op maandag en donderdag is vrijwillig.  

Abu Hurairah heeft overgeleverd dat de Profeet Mohammed, vrede zij met hem, zei: ‘daden van mensen worden op maandagen en donderdagen aan Allah gepresenteerd. Dus houd ik ervan dat mijn daden gepresenteerd worden als ik vast.’ 
En het is overgeleverd dat Aisha, radiyallaahoe ‘anhaa, heeft gezegd: ‘Allah’s boodschapper waakte er over om op maandag en donderdag te vasten.’ 

Ik vind het ontzettend fijn om te vasten. Het geeft mij rust en het brengt mij dichterbij Allah. Het geeft mij ontzettend veel kracht en doorzettingsvermogen. 

Maar niet alleen islamitisch gezien is het goed om te vasten, medici spreken ook steeds meer over de voordelen van het vasten. Vasten bevorderd het ontgiften, vasten is goed voor je spijsvertering en vasten verlaagt de bloedsuikerspiegel. 
  
Om mij heen krijg ik zowel positieve als negatieve reacties. Zusters die ook de stap nemen om op maandag en/of donderdag te vasten. Maar ook krijg ik regelmatig te horen dat men het overdreven vindt en dat het niets is voor een jonge vrouw. Ik verbaas me daar best wel over. Want in mijn ogen heeft het niets te maken met leeftijd. Wie zegt dat ik de 65 haal? Dan zou ik nu zeggen: ‘Als ik met pensioen ga, ga ik iedere maandag en donderdag vasten.’ En dan overlijdt ik voor m’n 65e. Nee hoor, dan verricht ik liever nu als jonge vrouw goede daden, met de zekerheid dat ik het bewust mee kan maken en kan volbrengen. En wat zijn nou twee dagen vasten per week op een heel leven? Niets toch.

Vast jij ook op maandag en dinsdag? Hoe ervaar je het vasten? Hoe reageren mensen in jouw omgeving op jouw vrijwillige vasten?