12 dagen Ramadan 

Een tijdje terug schreef ik een blog over hoe ik mijn dochter wil betrekken bij de maand ramadan en haar bewust laten worden van deze belangrijke maand.Ik heb een ramadan slinger gemaakt. Aan de slinger hangt voor iedere dag een zakje en in die zakjes zitten verschillende activiteiten, opdrachten, cadeautjes, uitjes of leeractiviteiten. Mijn dochter is twee jaar, dus ik probeer haar op een spelende wijze bekend te maken met de maand ramadan. De leeractiviteiten bestaan voornamelijk uit het voorlezen van boekjes. En gelukkig is ze daar dol op, dus het resultaat is goed.

Sowieso vind ik het resultaat en de kracht van de slinger goed. Mijn dochter begrijpt heel goed dat papa en mama aan het vasten zijn en dus niet eten. Ze kan verschillende moslims uit onze omgeving opnoemen en zegt dat ook dat zij aan het vasten zijn. Van opa weet ze bijvoorbeeld heel goed dat hij niet aan het vasten is. Ook weet ze dat de slinger bij de ramadan hoort en dat ze iedere dag een zakje ervan mag halen. 

Van de week zat ik qoraan te lezen en toen zei ze ‘mama Amina ook boekje voor ramadan van die’, en ze wees op de slinger. Voor mij een bewijs dat ze weet dat de slinger bij de maand Ramadan hoort. 

Vasten, werken, moeder zijn en het huishouden doen vraagt om organisatie. Zodat je toch aan hetgeen toekomt wat je graag op een dag wilt doen. Ik moet je zeggen dat ik soms tijd tekort kom, maar tot nu toe vindt dat ik de afgelopen dagen van deze maand goed heb benut. En ik hoop het de rest van de maand ook voort te kunnen zetten. 

Advertenties

Week 1 #ramadan 

De eerste week zit erop! Onze lichamen zijn volledig gewend aan het vasten, dus we kunnen het met gemak nog wel drie weken volhouden. 

Deze eerste week begon met een flinke regenbui. Subhana Allah. Alsof Allah het aankondigde. En eigenlijk is het de gehele week koel weer geweest, waardoor ik denk dat het vasten voor velen gemakkelijker was. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik ook wel weer verlang naar mooi weer, ondanks dat ik aan het vasten ben.

De afgelopen jaren ben ik me steeds meer bezig gaan houden met mijn geloof. Ik ben meer gaan lezen, bidden, gesprekken erover voeren en ga zo maar door. En dat zie ik ook terug tijdens de ramadan. In vergelijking met tien jaar terug beleef ik de ramadan nu heel anders. Toen was het een soort van overleven. De dag overleven zonder eten en drinken. En wat was ik trots als het me weer een dag was gelukt. Ook heb ik een aantal jaren niet mee kunnen vasten in verband met mijn gezondheid. Maar ook daar zie ik verandering in, nu ik me meer bezig houdt met de islam. En zo ook deze ramadan. Het niet eten en drinken is nu meer een bijzaak geworden tijdens de gehele maand. Andere zaken staan veel meer vooraan en daar houd ik me ook meer mee bezig. In de eerste plaats is dat m’n gezin en dan vooral m’n dochter. Ook op m’n werk wil ik zo veel mogelijk bezig zijn met de maand ramadan en de kinderen leren over deze heilige maand. Familie en vrienden zijn ontzettend belangrijk voor mij en in deze maand wil ik daar nog wat extra’s voor kunnen betekenen. Zo ook voor de behoeftigen in Nederland en elders op deze wereld. Want ook dat is een belangrijk onderdeel van de maand ramadan. Uitgeven op de weg van Allah. Stil staan bij de mensen die het niet zo goed hebben als wij. Mensen die geen familie en vrienden om zich heen hebben. 

Qoraan lezen en bidden. Twee zeer belangrijke aspecten deze maand. Iedere dag lees ik een deel uit de qoraan. Ik probeer na ieder gebed wat te lezen, maar dit lukt niet altijd. Maar een deel per dag haal ik wel Alhamdoe li Llah. Vijf keer per dag bidden is niets nieuws, maar tijdens de maand ramadan kan en mag je meer bidden. Dat mag altijd, maar er is deze maand een speciaal gebed, het taraweeh gebed en dat hoort echt bij de maand ramadan. Voor een vrouw is het niet verplicht om dit gebed in de moskee te bidden, je kan het ook thuis bidden. En dat is ook wat ik iedere dag probeer te doen. Het laatste gebed is nu erg laat en dat hakt er af en toe wel in. Maar ik doe mijn best en ik merk dat ik er ontzettend veel kracht door krijg.

Hoe hebben jullie de eerste week van de maand ramadan ervaren? 

Ramadan in de klas 

Dit jaar begint de ramadan als de scholen nog open zijn. Sommige vinden het een minpunt, anderen een pluspunt. 

Ik vind het een pluspunt, omdat ik er nu ook op mijn werk aandacht aan kan besteden samen met de kinderen. We zijn een islamtische school en hoe kun je de identiteit van de school nou het beste naar voren brengen? Juist, door feestdagen. Want ja, ik zie de ramadan als een feestmaand, met als afsluiter een grote feestdag; ied ul fitr, oftewel het Suikerfeest.

Vorige week ben ik in mijn groep begonnen. Heel simpel met een woordweb. Door middel van een gesprek en het zoeken naar antwoorden komen er veel dingen bij de kinderen boven. Natuurlijk wil ik ze ook nieuwe dingen leren. We kwamen op het onderwerp wanneer de ramadan begint en wat de maan daarmee te maken heeft. Zo kwamen we op een sikkelvormige maan. En als ik de kinderen nu vraag wanneer we weten of de maand ramadan is begonnen, krijg ik als antwoord ‘wanneer de maan een sikkel is, juf.’ Super! Daar doe ik het voor. Ook hebben we uitvoerig gesproken over de zonsopgang en de zonsondergang. 

Op de thematafel staan verschillende boeken rondom het thema. Deze heb ik van huis meegenomen, maar in shaa Allah krijgen we snel als school voor iedere klas een set boeken. Deze week zal ik het boek ‘het is ramadan’ voorlezen en aan de hand daarvan een kringgesprek met de kinderen voeren.

Op internet vind je allerlei activiteiten die je kunt uitvoeren rondom het thema ‘de maand ramadan’. Zo vond ik een kleurplaat met rekensommen. De kinderen moeten de sommen uitrekenen en iedere uitkomst staat voor een bepaalde kleur. Twee vliegen in één klap, want de kinderen oefenen het automatiseren van de sommen tot 10 en ze zijn creatief bezig. Je had ze moeten zien vorige week. Druk aan het werk, uiterste concentratie, muisstil, terwijl ze bij zulke opdrachten echt wel met elkaar mogen praten. Als alle vakjes gekleurd waren, kwam er een moskee tevoorschijn. We hebben ze op een gekleurd vel geplakt en in de klas en op de gang gehangen. De kinderen waren erg trots en een aantal slimmeriken kwamen tot de ontdekking dat niet iedereen de goede uitkomsten had weten te vinden, want hun kleuren waren afwijkend. 

Ook hebben we naar een filmpje van schooltv gekeken over de ramadan. De informatie die in het filmpje gegeven werd over de ramadan klopte niet overal. Bijvoorbeeld over de stand van de maan. Maar verder was het een duidelijk, leuk en educatief filmpje. De Turkse kinderen vonden het vooral leuk dat één van de acteurs iets in het Turks zei. 

En op donderdag 18 juni 2015 is het dan zover. De start van de heilige maand ramadan. Op m’n werk zijn we deze maand begonnen met een qoraan dag. Alle klassen kwamen om de beurt in de aula en een aantal kinderen uit iedere groep mocht verzen uit de qoraan reciteren. Het is bijzonder om deze mooie maand op deze manier te beginnen.

In mijn groep heb ik ook aandacht besteed aan de start van de ramadan. Het vasten verbreek je altijd met een dadel, omdat de profeet Mohammed, vrede zij met hem, dit ook deed. Hierbij drink je dan water of melk en zo verbreek je het vasten na een lange dag. Samen met m’n collega hebben we dit ook voor de kinderen gekocht en zo zijn we de dag begonnen. De kinderen vonden het leuk en bijzonder. En ik hoop dat de kinderen in de afgelopen tijd nieuwe dingen hebben geleerd over de maand Ramadan. 

We moeten nog anderhalve week naar school, dus nog voldoende tijd om bezig te zijn met de maand ramadan. 

Ramadan challenge 2015 voor moslimbloggers 

Een tijdje terug las ik op de instagram pagina van @mammiemammie een oproep voor een ramadan challenge voor bloggers. Op haar website werd de challenge uitgelegd en kon je je opgeven. 

De bedoeling is dat je tijdens de ramadan regelmatig een blog plaatst die in het teken staat van de heilige maand ramadan. Je blog kan over van alles gaan; recepten, hoe beleef je de ramadan, wat zijn je doelen etc. Het leek mij een ontzettend leuke uitdaging, dus ik heb me gelijk opgegeven.
De afgelopen tijd heb ik ook al eens een blog geplaatst rondom de ramadan en heb daar dan ook de #ramadanchallenge2015 voor gebruikt. Alle bloggers die mee doen, doen dit, zodat de blogs snel zijn terug te vinden.
Ik ga proberen om minimaal één keer per week een ramadan blog te schrijven. Ik heb niet een specifiek onderwerp waar ik mij op wil richten. Ik baseer het meer op hetgeen mij dan bezig houdt en wat ik interessant vind om met anderen te delen.

Via onderstaande link kun je alle ramadan bloggers volgen:

http://www.moslimbloggers.com/?p=189 

Wat heb je dan altijd in huis? 

Ik krijg regelmatig de vraag welke producten ik altijd standaard in huis heb. Een gezonde leefstijl en gezond eten hoeft echt niet heel ingewikkeld te zijn. Ik ben altijd een planner geweest en heb altijd voldoende op voorraad. Ik vind het vervelend als ik mis grijp. Ik denk dat ik dit van mijn moeder heb overgenomen, want zo herinner ik het mij van thuis ook. Het enige dat ik eigenlijk amper op voorraad heb is frisdrank. Gewoon omdat wij het niet meer drinken. Als ik bezoek krijg koop ik vaak wel wat, maar ik merk dat veel mensen om me heen ook tevreden zijn met water, thee of koffie. 

De meesten producten schaf je een enkele keer aan, want ze gaan lang mee. De verse producten haal ik uiteraard wel wekelijks, soms zelfs om de zo veel dagen. 

Wat heb ik altijd in huis?

– bananen en natuurlijk ook andere soorten (diepvries) fruit

– eieren

– kokosolie

– havermout

– honing

– superfoods, zoals verschillende soorten noten en zaden, cacao nibs etc

– amandelmeel, speltmeel en kokosmeel

– dadels 

– amandelmelk

Zorg dat je deze producten altijd in huis hebt, dan ben je al een heel eind op weg naar een gezonde levensstijl. 

Het scheldwoord ‘kanker’ 

Kanker. Een ziekte die gekenmerkt wordt door de volgende verschijnselen:

– cellen die zich onbeheerst vermenigvuldigen en dit blijven doen

– de woekerende cellen breiden zich uit in omliggend weefsel en richten daar schade aan

– de woekerende cellen verspreiden zich ook naar ver weg gelegen plaatsen in het lichaam. Dit kan door de lymfeklieren, het bloed en in aanwezige lichaamsholten.
Deze beschrijving geeft Wikipedia over kanker. 

Ik weet als geen ander hoe vreselijk deze ziekte is en letterlijk alles, maar dan ook alles kapot maakt. Een ziekte waar veel mensen uiteindelijk aan overlijden. Een ziekte die door veel mensen nog steeds niet wordt uitgesproken, omdat ze weten hoe erg het is. Een ziekte waar veel onderzoek naar wordt gedaan.

Maar ook een ziekte waar dagelijks mee wordt gescholden. Genoeg mensen en kinderen die het woord kanker als bijvoeglijk naamwoord, zelfstandig naamwoord of werkwoord gebruiken. Vreselijk! Voor het ziek zijn van mijn moeder begreep ik al niet dat mensen met het woord kanker scholden, maar na het ziek zijn begrijp ik het al helemaal niet. Ik vind het vreselijk, echt waar. Mensen die kanker als scheldwoord gebruiken beseffen gewoon niet hoeveel pijn ze er een ander mee doen. Ze hebben vast en zeker nog nooit van dichtbij meegemaakt wat kanker met de patiënt doet, maar ook zeker met de familie. 

Als ik mensen met kanker hoor schelden, dan vraag ik hen eerst of ze wel weten waar ze mee schelden. Of ze wel weten wat de ziekte kanker precies is. Of ze misschien in hun familie iemand hebben die kanker heeft of had. Ik vertel mensen dan ook dat ik het dom vindt om met een ziekte te gaan schelden. Net alsof je het een ander toewenst. Nou geloof me, kanker wens je je grootste vijand zelfs niet toe. Tot nu toe zijn de gesprekken meestal wel goed verlopen als ik mensen erop aansprak. Het is voor velen zo gewoon geworden, dat ze niet eens meer door hebben dat ze het zeggen. 
Maar het ergst vind ik dat kinderen het woord kanker al volop als scheldwoord gebruiken. En ook hele jonge kinderen. De kinderen in mijn groep zijn 6 en 7 jaar. Aan het begin van het schooljaar werd er al gescholden met kanker. Na de pauze ben ik in gesprek gegaan met de kinderen. Ook hen heb ik gevraagd of ze wel weten wat kanker is. De meeste kinderen wisten dat het een erge ziekte was, waar je ook dood aan kon gaan. En toen kwam het gesprek eigenlijk van zelf op gang. Kinderen gaven aan dat het een hele erge ziekte is en dat je er dus ook niet mee moet schelden. 

Uiteindelijk heb ik de kinderen verteld dat mijn moeder aan kanker is overleden en dat ze heel erg ziek was en dat ik daar nog erg verdrietig om ben. En dat als de kinderen schelden met kanker ik daar erg verdrietig door wordt. Aan het einde van het gesprek hebben de kinderen beterschap beloofd.
Helaas was dit van korte duur, want ja, het klonk weer over het schoolplein. Hup, allemaal naar binnen en weer in gesprek gaan met elkaar. Dit keer heb ik ook mijn boosheid een beetje geuit, want we hadden het er kort geleden nog over gehad en de kinderen hadden beterschap beloofd.

Maar helaas, ook dit gesprek was niet voor alle kinderen duidelijk. Ik heb op internet een filmpje gezocht, van volgens mij het klokhuis, waarin een gezin wordt gefilmd, waarvan de moeder kanker heeft. Ik heb dit filmpje ingeschakeld, omdat ik het voor de kinderen visueel wilde maken. Wellicht zou dit impact hebben en zouden ze ophouden met het schelden. 

Het filmpje heeft bij veel kinderen impact gemaakt en er was in de klas ook enige verbetering. 

We bleven er continue over praten en ik benoemde het gedrag dat ik graag wilde zien. Maar helaas mocht het niet baden en word er nog steeds met het woord kanker gescholden. Ook de ouders zijn aangesproken en ingeroepen voor hun hulp, maar het is en blijft een woord dat door veel kinderen (te) vaak wordt gebruikt.

Het doet mij veel pijn. Ik heb altijd geleerd dat schelden niet mag en al helemaal niet met een ziekte. Ik begrijp mensen ook niet die er maar mee blijven schelden. Vooral de volwassenen niet. Wat bezielt je? Wie geeft je het recht om er mee te schelden? Vreselijk vind ik het. Ik hoop ook dat anderen mensen aanspreken als zij horen dat zij met kanker schelden, want dat is volgens mij de enige manier waarop we ervoor kunnen zorgen dat het stopt. 

Smoothies 

Je ziet ze tegenwoordig overal; smoothies. In de supermarkt, restaurant, tankstation en ga zo maar door.

Ik ben gek op smoothies en dan vooral de smoothies die vers zijn gemaakt, want die zijn toch zo veel lekkerder dan die voorverpakte dingen. En hoe fijn is het dat je een smoothie ook gewoon thuis kunt maken. Het enige dat je nodig hebt is fruit en een blender. Zo simpel is het! 

De basis van mijn smoothies bestaan eigenlijk altijd uit banaan, sinaasappelsap en wat water. Met deze basis kun je volop variëren met verschillende soorten fruit. 

Ik maak meestal een volledige blenderkan vol (1,5 liter). Wat over is bewaar ik in een lege fles in de koelkast. Je kunt het gemakkelijk een dag of twee bewaren. Ik gebruik ook vaak bevroren fruit. Het is altijd handig om de doosjes met bevroren fruit in huis te hebben en je kunt ze zo toevoegen aan je smoothie. 

Een aantal van mijn favoriete combinaties, met de basis van banaan en sinaasappel, zijn appel en framboos, ananas en citroen, mango en citroen, zomerfruit, peer en nectarine, aardbeien en munt.

Natuurlijk kun je allerlei verschillende combinaties maken en kan het naar mijn idee vrijwel nooit fout gaan. 
Je kunt ook smoothies maken met melk, yoghurt of kwark. Een favoriet hier in huis is een smoothie van (amandel)melk, banaan en avocado. 

Groente toevoegen aan je smoothie is ook ontzettend lekker. Mijn voorkeur gaat dan uit naar spinazie. Ja, spinazie. Het klinkt gek, maar is echt ontzettend lekker. Ik drink vaak een smoothie van spinazie, water, blauwe bessen, kiwi en banaan. Dit is een smoothie die goed vult en je dus prima als ontbijt kunt gebruiken. 

Ouderbetrokkenheid

Ouderbetrokkenheid. Een woord dat ik regelmatig op m’n werk hoor. Op allerlei manieren willen we de ouders meer betrekken bij het onderwijs van hun kinderen. Uiteenlopende activiteiten worden er georganiseerd, zoals het lezen met zwakke lezers, voorlezen bij de kleuters voor het versterken van hun woordenschat, helpen bij de benefietmarkt, helpen bij een educatief uitje en ga zo maar door. Helaas zie ik dat het vaak dezelfde ouders zijn die betrokken zijn en actief bezig zijn in de school. Natuurlijk kun je als ouder niet overal betrokken bij zijn, want er zijn ook genoeg werkende ouders. Maar er is één moment in het schooljaar waarop er opeens een heleboel betrokken ouders zijn. Het schoolreisje. Sommige ouders geven aan het begin van het schooljaar al aan dat ze mee willen met het schoolreisje, dat vaak in april/mei plaatsvindt. Dan zijn er nog de ouders die eisen dat zij als begeleider mee gaan met het schoolreisje. 
Ik begrijp dat het schoolreisje hét uitje is van een schooljaar, maar als je als ouder verder nooit betrokken bent bij de school en het onderwijs van je kind, en dan opeens wel beschikbaar bent als we op schoolreisje gaan. Dan gaan er bij mij toch wel wat belletjes rinkelen.  
Maar ouderbetrokkenheid heeft voor mij ook een andere betekenis; dat je als ouder zorg draagt voor je kind. Dat je weet wat er zich op school afspeelt, dat je weet waar je kind op school mee bezig is. Dat begint al bij de informatieavond aan het begin van het schooljaar. Ik mag blij zijn als er vijf ouders komen. Op zo’n avond vertel ik wat de kinderen allemaal te wachten staat in groep 3. Ouders kunnen hun vragen stellen, want voor veel ouders is het hun eerste kind dat naar groep 3 gaat en dus ook voor hen best wel spannend. Ik vind het zelf altijd een zinvolle avond en op deze manier weten de ouders al een heleboel en hoeven ze dit later in het schooljaar niet te vragen. Want dat is wat er vaak gebeurd met de ouders die niet aanwezig waren. Ze hebben allerlei basisvragen die tijdens de informatieavond aan bod zijn gekomen.

Kijk, ik weet ook wel dat niet iedereen kan komen in verband met werk of oppas, maar je kan wel je best doen om te komen. En helaas doet niet iedere ouder dat.
In groep 3 hebben de kinderen op woensdagochtend gym. Het gehele schooljaar. De eerste paar keren worden er nog wel eens gymschoenen of gymkleding vergeten. Kan gebeuren. Het is het begin van het schooljaar. Maar als je aan het eind van het schooljaar nog steeds je gymkleding vergeet. Zucht. Ja, wat moet ik er van zeggen. Is het de verantwoordelijkheid van het kind of van de ouders? De ouders worden regelmatig herinnerd aan de gymdag door middel van het weekbericht. De kinderen zijn 6 of 7 jaar. In hoeverre kun je hen verantwoordelijkheid geven tot het mee brengen van hun gymkleding op woensdag? Je kunt ze eraan herinneren als ouder. ‘Welke dag is het morgen? Wat ga je dan doen op school?’ En je kind er die bewuste ochtend nog eens aan haar herinneren, maar dat moet jij als ouder wel doen. Voor de gymdocente is het ook vervelend als kinderen geen gymkleding aan hebben, zowel voor de veiligheid als voor de hygiene. Dus als je twee keer je gymkleding bent vergeten en het gebeurt voor een derde keer dan mag je een les niet mee doen. Uiteraard worden ouders hier dan ook van op de hoogte gebracht. En nog zijn er kinderen die keer op keer hun gymkleding vergeten. Ouders beseffen volgens mij niet altijd dat hun kinderen er de dupe van zijn.
Ik begrijp het soms gewoon niet. Ik ben al een aantal jaren juf en sinds twee jaar zelf ook moeder. En sinds ik zelf moeder ben begrijp ik van sommige ouders echt helemaal niets. Ik begrijp gewoon niet dat ze niet betrokken zijn bij hun kind. Want ik zie het niet alleen op m’n werk, maar ook op de crèche van m’n dochter. Wat is het toch met ouders dat ze niet betrokken (willen) zijn bij het leven van hun kind? 

Ik hoor ouders regelmatig zeggen dat het allemaal zo hard gaat met hun kind. Dat ze van baby zo snel groot zijn. Ja, dat klopt. Maar dat is dan juist een goede reden om betrokken te zijn bij het leven van je kind. Voor je het weet gaan ze de deur uit, trouwen ze en stichten hun eigen gezin. 

Opvoeden is zwaar en een fulltime baan. Misschien wel naast een andere baan die je hebt. Maar het is een baan waarbij je zo veel terug krijgt in de vorm van liefde, genegenheid en aandacht. Dat wil je toch niet mislopen? Ik althans niet. En daarom probeer ik zo betrokken mogelijk te zijn bij het leven van mijn dochter. Iets waar ik bewust voor heb gekozen, omdat ik het vanuit mijn eigen opvoeding ook zo heb ervaren. Mijn ouders waren actief betrokken bij de basisschool waar mijn broertje en ik op zaten, maar ook toen we op de middelbare school zaten waren zij betrokken. Er werden veel activiteiten met en voor ons gedaan. Voor mij is het dus nu vanzelfsprekend dat ik het bij mijn dochter ook zo doe. 

Ik weet dat iedere ouder zijn of haar eigen opvoedingsmethode hanteert, maar naar mijn idee zou in iedere methode de betrokkenheid bovenaan moeten staan. 

Eetdagboek ‘diner’ 

Tot slot dan nog een eetdagboek van mijn avondeten. We eten vrij gevarieerd. De ene dag wat uitgebreider dan de andere dag. Ik maak vooraf altijd een weekmenu en haal de boodschappen dan in één keer.
Ik kijk naar aanbiedingen en neem dat vaak mee in mijn weekmenu. Als er bij een supermarkt groente in de aanbieding is, maak ik daar een gerecht van. 

Ik zorg er meestal wel voor dat we een keer rijst (zilvervliesrijst), aardappels en pasta eten. Meestal eten we ook wel een keer tajine en op woensdag en donderdag eten we vaak hetzelfde, omdat ik dan werk en de dag ervoor al kook. Meestal eten we dan een Marokkaans gerecht met peulvruchten. Daarnaast maak ik dan vaak een salade of bak ik vis.

Maandag

Vandaag kwam mijn familie eten. Iedereen was vandaag vrij, dus het leek me gezellig om met elkaar te eten. 13 man in totaal. Ik heb zalm in de oven gegaard, salade gemaakt en we hebben, ja heel slecht, patat gehaald bij een heerlijke snackbar hier in Amsterdam Osdorp.

Als toetje had ik een aardbeientrifle gemaakt met kwark. 

Iedereen heeft lekker gegeten en ging met een gevulde maag naar huis toe.

Dinsdag

Op dinsdag kook ik ook vaak al voor woensdag en donderdag, omdat ik dan aan het werk ben. Op vrijdag werk ik een halve dag, dus is er na mijn werk nog tijd om te koken. En op dinsdag moet ik natuurlijk ook nog het avondeten voor de dag zelf maken.

Vanavond aten we zilvervliesrijst met snijbonen, komkommer en kippenpootjes uit de oven. Ja, al weer iets uit de oven.

Ik kan niet zonder mijn oven en denk dat ik hem zeker 3 a 4 keer per week gebruik. Op de fruitschaal lagen nog wat overrijpe appels, dus daar heb ik nog appelmoes van gemaakt. Heerlijk! 

Woensdag

Op woensdag en donderdag eten we vaak een Marrokaans peulvruchten gerecht. Ik maak hier dan vaak een extra porties van, zodat er ook eentje in de vriezer kan. Vandaag was het bessara. Dit kun je een beetje vergelijken met de Nederlandse erwtensoep, alleen bestaat dit alleen maar uit peulvruchten (tuinbonen of spliterwten). Je eet het met brood of met een lepel. En het is heerlijk in combinatie met gebakken vis, vooral sardine. Vandaag hadden we er geen vis bij, maar wel Marokkaans brood (wat ik overigens niet erbij heb gegeten) en verschillende soorten olijven. Ook mijn dochter is gek op dit gerecht en heeft goed zitten eten. 

Donderdag 

Vandaag heb ik een beroep gedaan op m’n vriezer. Harira, een Marokkaanse soep, die tijdens de ramadan veel wordt gegeten. Naast de soep heb ik eieren gekookt, aten we dadels en een salade. Een makkelijke, maar toch lekkere en gezonde maaltijd.

Vrijdag 

Een echte Hollands maaltijd was het vanavond. Aardappelpuree, een groentemix van wortels, doperwten en sperziebonen en vis. Daarnaast ook nog een salade.

Zaterdag 

Vandaag aten we wat later dan normaal, maar daardoor smaakte het niet minder. Er stond zilvervliesrijst, kipsate, gewokte aubergine, courgette, tomaat en champignons en salade op het menu. Een vol bord eten, dat voornamelijk uit groentes bestond. Heerlijk!

Zondag

De laatste dag van mijn eetdagboek. Ik ben deze week niet echt consequent geweest in het maken van foto’s van de maaltijden. Ik heb eigenlijk alleen van vandaag een foto gemaakt toen ik bezig was met het voorbereiden van de schotel. Als ik nu terug kijk hebben we deze week vaak aardappels of zilvervliesrijst gegeten. Af en toe heb je van die weken.

Vanavond stond er een broccoli-mozzarella schotel op het menu. Deze schotel bestond uit broccoli, ansjovis, mozzarella en aardappelschijfjes, die ik zelf heb gesneden. Dit alles ging voor 35 minuten in de oven.