Zussen 

Zussen. Zussen zijn er voor altijd. Zussen steunen elkaar door dik en dun. Zussen zijn vriendinnen van elkaar. En nee, je hoeft niet dezelfde vader en moeder te hebben om elkaars zus te zijn.

  

Ik heb namelijk ook twee zussen, een grote en een kleine. En nee, we hebben alledrie verschillende ouders, maar toch zijn we zussen. Zo voelt het voor ons en zo zal het ook blijven.
Ik kom uit een gezin met twee kinderen. Mijn drie jaar jongere broertje en ik. Ik noem hem nog steeds mijn broertje, ook al is hij inmiddels 27. Hij is jonger, dus m’n broertje.
Ik heb eigenlijk nooit echt de behoefte gehad om meerdere broers en/of zussen te willen. Ik vond ons gezin prima zoals het was en is.
Zes jaar geleden kwam ik werken op de school waar ik nu nog steeds werk. Na mijn eerste sollicitatiegesprek liep ik richting de uitgang en kwam bij de conciërge een oud pabo studente tegen. Zij zat weliswaar twee klassen hoger, maar ik kende haar wel. We zaten op een vrij kleine pabo, met niet zo veel allochtone studenten, dus ja, het was al gauw ons kent ons. 
We maakten een praatje en ze hoopte dat ik werd aangenomen. 
En dat gebeurde. Tijdens de pauzes en na schooltijd hadden we regelmatig contact en was het erg gezellig. 
Destijds had deze collega een stagiaire. Een aardige meid, een beetje terughoudend af en toe, maar je zag dat ze haar werk leuk vond.
Ik weet nog goed dat ik samen met deze stagiaire aan het eind van het schooljaar in mijn lokaal bezig was met het inpakken van de cadeaus voor de groep 8 leerlingen. Opeens vroeg ze me of ik Marokkaanse was. Ik zei ‘nee.’ Ze was helemaal verbaasd, want ze had ruim een half jaar gedacht dat ik Marokkaanse was. Helemaal verbijsterd was ze toen ze hoorde dat ik half Surinaams, half Nederlands ben.
Het volgende schooljaar werden we parallelcollega’s van elkaar. En de stagiaire werd aangenomen als onderwijsassistent. We kregen steeds meer contact met elkaar en vormden samen met een aantal andere collega’s een leuke en hechte groep. In de vakanties spraken we regelmatig bij één van ons thuis af en er werd heel wat gebeld en geappt met elkaar.
Maar de band die er ontstond tussen S, I en mij is toch wel erg bijzonder. Ze zijn voor mij echt de zussen die ik nooit heb gehad en eigenlijk ook nooit heb gemist.
Maar, nu zou ik ze voor geen goud willen missen. Want deze meiden zijn goud waard.
Ik kan volledig mezelf zijn bij hen. We hebben het over van alles, er is geen schaamte naar elkaar toe, geen jaloezie of iets dergelijks. Ik vind het zelf een unieke vriendschap. 
We spreken elkaar vrijwel iedere dag. Als we elkaar een dag of twee niet hebben gesproken, dan is dat lang. We delen heel veel met elkaar, eigenlijk alles, maar veroordelen elkaar nooit. 
Gesprekken springen soms van de hak op de tak, of gaan gewoon helemaal nergens over. Maar we voeren ook serieuze gesprekken met elkaar, zijn er voor elkaar wanneer het nodig is, we huilen en lachen met elkaar en staan dag en nacht voor elkaar klaar.
Mensen vragen wel eens aan me of ik het niet moeilijk vind om tegelijkertijd collega’s en vriendinnen te zijn. Maar nee, het heeft elkaar nog nooit in de weg gestaan. Op het werk zijn we collega’s en als we iets niet oké vinden van elkaar dan zeggen we dat ook eerlijk. En buiten werktijd hebben we het vaak over het werk, omdat het nou eenmaal een deel van ons leven is, maar we hebben het ook over genoeg andere dingen. Ik vind dat we werk en privé goed gescheiden kunnen houden en op een professionele manier onze vriendschap voort zetten op het werken.
De kinderen op school merken onze vriendschap ook op. Er wordt regelmatig gevraagd of we zussen van elkaar zijn, omdat we veel met elkaar praten en lachen. Of omdat we er hetzelfde uitzien. Hier moeten we altijd erg om lachen. 
Het is fijn om te zien en te horen dat ook de kinderen onze speciale zussenband opmerken. 
Advertenties

Van 28-4-2013 naar 28-4-2015

Twee jaar geleden werd ik moeder van een lief klein meisje. Mijn eerste kind. Een dochter.

Een gevoel dat in een paar woorden niet te omschrijven is.
Iedere dag geniet ik enorm van haar. En vandaag is ze al weer twee jaar. 
Van veel moeders hoor ik dat ze het allemaal snel vinden gaan, dat ze het moeilijk vinden dat hun kinderen zo snel groot worden. Uhm, dat heb ik dus helemaal niet. Ben ontzettend blij dat ze steeds ouder wordt, dat ik nog meer met haar kan en mag doen, meer van haar kan genieten en zien dat ze steeds zelfstandiger wordt. 
Het is een pittige leeftijd. Want ook al leg ik zo veel mogelijk uit en betrek ik haar bij heel veel dingen, ook mijn dochter heeft wel eens een driftbui.
Laatst nog voor de deur van het postkantoor. Ik moest een pakket retour sturen en daarna zouden we naar de speeltuin gaan. We waren op de fiets en vanaf waar ik m’n fiets had geparkeerd was het misschien tien stappen naar de ingang van het postkantoor. Maar mevrouw had daar geen zin in en staakte. Ze wilde dat ik haar zou optillen, maar dat doe ik niet. Het is of lopen of in de buggy. Maar goed, die hadden we niet mee. Voor de deur van het postkantoor gooide ze zich op de grond en ging tekeer. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ze zelf kan lopen, dat we een pakketje weg gaan brengen en daarna naar de speeltuin gaan. Maar nee, mevrouw weigerde en wilde opgetild worden. Mijn dochter en ik zijn allebei volhouders. Dus als dit soort dingen gebeuren kun je wel begrijpen hoe ‘leuk’ dat is. De reactie van omstanders is ook altijd zo leuk. Allemaal er mee bemoeien en oh wat is ze zielig. Nou nee, ze krijgt niet zo maar haar zin en dat weet ze. 
Na vijf minuten had ze door dat ik haar echt niet zou optillen, vroeg ze om een handje en liep vrolijk het postkantoor in. 
Op de créche breekt er ook een nieuwe fase aan, want m’n dochter gaat naar de peutergroep. We kijken er allemaal naar uit dat ze daar naar toe gaat, want ze vindt het heel erg leuk bij de peuters. De baby/dreumes groep en de peutergroep spelen buiten vaak samen en aan het begin en het eind van de dag zijn ze ook vaak samen. Omdat ik weet dat mijn dochter het erg leuk vindt, is het voor mij ook niet moeilijk. De leidsters ken ik en de meeste kinderen ook, dus dat komt helemaal goed.
Bij afscheid nemen hoort een cadeautje. De leidsters krijgen morgen een zakje met zeepjes waar ‘kus *naam van mijn dochter* op staat. Deze zeepjes heb ik laten maken via de Facebook pagina ‘feys zeepjes’. Deze lieve vrouw maakt gepersonaliseerde zeepjes. En heel veel is mogelijk, want voor een aankomend feestje heb ik ook zeepjes laten maken.
De kinderen van de baby/dreumes groep krijgen een beker met hun naam erop gevuld met snoepjes en koekjes. Dit heb ik ook niet zelf gemaakt. (Het is een beetje druk de laatste tijd.) 
Ik heb dit besteld via een hele lieve vrouw waar ik al eens eerder iets heb besteld. Via haar Facebook pagina ‘islamic homedecorations and gifts’ heb ik deze traktatie besteld. 
Ik ben er zelf erg blij mee en hoop dat de leidsters en kinderen er net zo blij mee zullen zijn.
Lieve dochter, je bent nu 2 jaar en ik wens je nog vele gelukkige en gezonde jaren toe. 

Taarten, cupcakes en nog meer zoetigheden 

Vorig jaar organiseerde ik samen met een nicht van een vriendin, een verrassingsmiddag voor deze vriendin. Samen met haar man zou zij de bedevaart naar Mekka verrichten. Deze vriendin is mij erg dierbaar. Haar twee oudste kinderen hebben bij mij in de klas gezeten. Haar dochter zelfs twee jaar. En zo is onze vriendschap gegroeid.

Ik kan me nog goed herinneren toen haar zoon bij mij in de klas zat hij een keer vertelde dat hij het weekend niet op de Wii mocht, omdat hij niet zijn best had gedaan op school. In de klas kwam er een gesprek op gang over hoe vaak en wanneer de kinderen gebruik mochten maken van de televisie, computer, Wii enzovoorts. De zoon van mijn vriendin vertelde toen dat ze een half uur in het weekend op de Wii mochten. Ik sloeg stijl achterover. Eindelijk een ouder die begreep dat de Wii leuk is voor even, maar niet voor uren. En dat er consequenties zitten aan gedrag dat niet correct is.
Tijdens het rapportgesprek gaf ik haar ook een compliment over haar opvoeding. En ik weet nog dat ze daar heel verlegen van werd.
Een vriendin die altijd voor me klaar staat. Mij al verschillende malen heeft verrast en waarbij ik mezelf kan zijn. We spreken elkaar niet dagelijks, maar weten dat het goed zit.
Omdat zij mij al meerdere malen heeft verrast wilde ik haar vorig jaar ook eens verrassen. Samen met een nicht van haar hebben we een gezellige middag georganiseerd bij hen thuis. Gezellig kletsen met elkaar, onder het genot van lekker eten en drinken.
Ook hadden we haar zusjes en moeder uit Frankrijk gevraagd om die dag aanwezig te zijn. Zodat ze echt iedereen die haar lief is, om zich heen zou hebben. 
Ik kwam op het idee om cupcakes te laten maken met als thema de bedevaart. Helaas kon de vrouw waar ik wel eens eerder een taart heb gemaakt dit niet doen en moest ik op zoek naar iemand anders. Op internet en social media is er ontzettend veel aanbod. En het één zag er nog mooier uit dan het andere. Maar ja, de smaak moet ook goed zijn. 
Mijn ‘kleine zusje’ zei dat ik maar eens op haar Facebook pagina moest kijken, want zij was wel bevriend met een aantal taartenmaaksters. Maar helaas, ook deze waren allemaal al bezet voor die dag. Er was nog eentje die ik kon proberen; Hafida Cake, van Cakelicious baking. En ja, zij was voor die dag nog beschikbaar. Ik vertelde haar wat de bedoeling was en zij vroeg mij vervolgens waar mijn vriendin van hield qua smaak, maar ook qua kleur. 
En toen was het zo ver. De dag was aangebroken dat we mijn vriendin zouden verrassen. Ze had naar ons idee helemaal niets door, dus dat was helemaal top.
‘S morgens ging ik de cupcakes ophalen en wat waren ze prachtig. Zo ontzettend mooi en gedetailleerd. Ik was echt even sprakeloos. Ook de smaak was super. Ik was zo ontzettend blij dat ik deze taartenmaakster had gevonden en keek al uit naar een volgende bestelling.
De volgende bestelling is inmiddels gedaan, twee zelfs. En ook deze waren weer ontzettend mooi, gedetailleerd en lekker.
De tweede bestelling die ik deed was voor mijn ‘grote zus’ (er volgt snel een ‘zussen-blog’) haar babyshower. Ook dit keer waren het cupcakes. Ik wilde alleen geen standaard babyshower-cupcakes, maar mooie sierlijke, vintage achtige cupcakes met als kleurdetail donkerblauw, omdat deze kleur ook terugkomt in de babykamer. En ook nu waren ze weer prachtig. Kleine kunstwerkjes, stuk voor stuk. 
Vanmorgen heb ik de derde bestelling mogen ophalen,om te vieren dat mijn dochter aankomende dinsdag 2 jaar wordt. Mijn dochter is een pittige, stoere, gezellige en lieve meid. Geen meisje-meisje, dus met een prinsessentaart hoef je bij haar niet aan te komen. Samen met Cakelicious baking kwamen we op het idee om er een vlindertaart van te maken. Super leuk! Ik heb alleen nog doorgegeven dat de taart niet te zoet moest zijn en verder heb ik alles uit handen gegeven.
Ook nu weer was het resultaat prachtig. Mijn dochter was vooral onder de indruk van de vlinders op de taart, die ook nog eens eetbaar waren. We hebben veel complimenten over de taart gekregen en iedereen vond hem ook erg lekker. 
Als extraatje zaten er nog drie cupcakes bij voor ons als gezin. Vandaag zijn we er niet meer aan toegekomen, maar morgen gaan we hier zeker nog van genieten.
Dus, ben je op zoek naar een originele, gedetailleerde en lekkere taart. Of een cupcake die voldoet aan deze eisen. Dan raad ik je Cakelicious baking aan. Bezoek haar Facebook pagina eens om te kijken naar al het moois wat ze maakt.
Ik kan niet wachten tot een volgende gelegenheid om weer iets lekkers bij haar te bestellen

Keuzes maken 

Keuzes maken we de hele dag. Eenvoudige en simpele keuzes, maar ook keuzes die invloed hebben op je leven. Het begint al zodra de wekker gaat. Druk je hem uit of snooze je nog even verder? Wat neem je voor ontbijt? Welke kleding trek je vandaag aan? 

Maar ook keuzes zoals welke opleiding kies ik? Hoe ga ik de opvoeding van mijn kind(eren) aanpakken?
Iedere dag, ons leven lang maken we keuzes. Ik ook. Als kind worden de keuzes vaak voor je gemaakt, maar wordt je wel gestimuleerd om het zelf te leren. Althans, zo is het bij mij gegaan. En soms maken je ouders voor jou de keuze. Ik weet nog heel goed dat mijn ouders hadden besloten dat ik van de havo naar de mavo moest. Ik ging met veel plezier naar school, maar leren?! Nee, daar had ik op de havo geen zin in. Wat moest ik met natuur- en scheikunde? Mijn ouders hadden al verschillende gesprekken met mij gevoerd en iedere keer beloofde ik beterschap. Tevergeefs. En toen zaten we op een dag bij de conrector op kantoor. De beste man vroeg zich af waarom ik niet naar mijn ouders luisterde en niet beter m’n best deed. Daar had ik wel een antwoord op ‘ik heb er gewoon geen zin in meneer.’ Maar naar de mavo wilde ik ook niet. Tranen met tuiten toen mijn moeder zei ‘je gaat toch!’ Een goede keuze, want ik heb een ontzettend leuke tijd gehad op de mavo. Ik kon het op mijn sloffen aan en achteraf gezien was het maar goed dat het me zo gemakkelijk af ging, aangezien ik in die periode ook ziek werd (hier een andere keer meer over).
En zo zie je maar, we maken iedere dag keuzes. Sommige worden voor ons gemaakt, maar veel keuzes maken we ook zelf.
Zo heb ik er voor gekozen om moslima te worden. Een keuze die voor sommige mensen in mijn omgeving als een verrassing kwam en voor sommige helemaal niet. Sommige konden het niet accepteren, maar gelukkig waren er ook een heleboel die mijn keuze wel konden accepteren.
Toen mijn moeder ziek werd heb ik veel keuzes voor haar moeten maken. Keuzes waarvoor ik haar juist altijd belde, en nu moest ik ze voor haar maken. Dit was niet altijd gemakkelijk. Zowel voor mij niet als voor m’n moeder. Maar wat ben ik mijn moeder dankbaar dat ze mij dit allemaal had geleerd, want nu kon ik het voor haar doen. 
In die tijd heb ik ook keuzes voor mezelf moeten maken. Mijn leven was in een achtbaan terecht gekomen. Een zeer wilde achtbaan. Waarbij er ook veel van me werd geëist en gevraagd. Mijn familie en mijn gezin staan altijd op nummer 1. En dat is alleen maar meer en meer geworden toen mijn moeder ziek werd en uiteindelijk overleed. 
Dit alles heeft mij zo aan het denken gezet dat ik in mijn eigen leven ook bepaalde keuzes heb gemaakt. Keuzes die gaan over hoe ik in het leven sta, hoe ik om ga met vriendschappen, wat mijn verwachtingen zijn van dit leven, hoe ik mijn geloof nog meer een rol in mijn leven wil laten zijn. Het zijn niet altijd eenvoudige keuzes en ze doen mij, en soms anderen, verdriet. Maar het hoort bij het leven en ik merk dat het me sterker maakt.
Wat zijn voor jou belangrijke keuzes die je in je leven hebt gemaakt? 

Mijn liefde voor linzen 

Linzen. Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Eind vorig jaar heb ik het kookboek ‘Melk en dadels’ cadeau gekregen. Een prachtig kookboek, maar tevens ook een leesboek met prachtige verhalen van Marokkaanse moeders.
Ik ben gek op de Marokkaanse keuken en de cultuur. Tja, ik ben niet voor niets getrouwd met een Marokkaanse man.
‘Melk en dadels’ heb ik op een avond uitgelezen. Ik was helemaal verdiept in de verhalen en zat te watertanden toen ik alle lekkere recepten las. Heerlijk!
Er was één recept dat er voor mij gelijk uitsprong. Linzen in tomaten-citroensaus.
Heerlijk! En prima te bereiden. Een lekkere grote pan maken, zodat er ook een portie de vriezer in kan.
Wat heb je nodig?
400 gram gedroogde bruine linzen (een nacht laten weken)
2 tomaten
2 uien
1 teentje knoflook
Half bosje koriander
Half bosje peterselie
Scheutje olijfolie
2 blikken gepelde tomaten of tomatenblokjes (je kan dit ook vervangen voor verse tomaten, je hebt dan wel flink wat tomaten nodig)
1/8 stukje citroen
1 theelepel paprikapoeder
1 theelepel komijnpoeder
1 eetlepel ras el hanout
Peper en zout
Hoe maak je het?
Snijd de tomaten, knoflook en uien in stukjes, maar bewaar apart. 
Snijd de peterselie en koriander fijn.
Verhit een scheutje olijfolie in de pan en bak hierin de ui en knoflook enkele minuten. 
Voeg dan de tomaten, de tomaten uit blik, het stukje citroen, peterselie en koriander en de andere specerijen toe. Voeg een flinke scheut water toe en breng dit aan de kook. Breng het geheel op smaak met zout en peper.
Voeg dan de linzen toe en kook het geheel in ongeveer 45 à 60 minuten gaar.
Dit gerecht is heerlijk met vers Marokkaans of Turks brood. Maar dit kun je ook prima weg laten. 
Ik bak ook wel eens wat krieltjes en voeg deze op het laatst toe. 
Een frisse salade erbij smaakt altijd ook goed. 

Geloof thuis en op school 

Maandelijks krijgen wij als leerkrachten een lezing van de godsdienstleerkracht. Deze lezingen bestaan uit verschillende onderwerpen. De school heeft er voor gekozen om bijdrage te leveren aan het imaan (geloof) van de leerkrachten. 

Persoonlijk vind ik dit erg goed en ben ik er blij om dat deze lezingen gegeven worden. Aan de ene lezing heb ik meer dan aan de andere, maar dat kan bijvoorbeeld komen doordat ik de inhoud van de lezing al ken.
De laatste drie lezingen die we nu hebben gehad stonden in het teken van opvoeding. In de islam heb je als opvoeder een zeer belangrijke rol. En niet alleen de ouders zijn opvoeders, maar in mijn ogen zijn ook de leerkrachten opvoeders. 
De laatste lezing ging over wat er nou wel verplicht is om je kind te leren en wat wordt aanbevolen. Iedere moslim weet dat je als ouder verplicht bent om je kind op zijn/haar zevende leeftijd het gebed te leren. Het is dan nog niet verplicht voor een kind om te bidden. Vanaf het tiende jaar is het voor een kind wel verplicht.
Toen kwam de vraag of je je kind nou echt op zijn/haar zevende leeftijd het gebed moet leren? Nee, eigenlijk niet. Je hoeft het je kind niet te leren, want als het goed is heeft je kind het spelenderwijs al geleerd. En dat klopt, want ik zie het terug bij mijn dochter. 
Iedere ouder (moeder) weet dat het soms lastig is om je gebeden op tijd te verrichten, vooral als je kindje nog een baby is. Wil je net gaan bidden en dan beginnen ze te huilen. Ook ik heb dit mee gemaakt, maar wilde toch graag mijn gebeden op tijd verrichten. Dus ben ik op zoek gegaan naar oplossingen. Ik legde mijn dochter bijvoorbeeld naast me op een ander gebedskleedje of ik hield haar vast. Zo leerde ze al vanaf dat ze heel klein is dat er vijf keer per dag gebeden moet worden en was zij hierbij betrokken. 
Nu is ze bijna twee en weet ze precies wat bidden is. Ze noemt het ‘Allahoe akbar’ (god is groot). Als ik haar zeg dat ik de wassing ga verrichten, zegt ze ‘daarna mama Allahoe akbar doen.’ Heel vaak bidt ze op haar manier mee en ik zie dat ze het steeds langer volhoudt. Ze herkent de gebedsoproep en kan sommige zinnen al mee reciteren. Geweldig!
En zo zie je maar weer dat je kinderen niets hoeft aan te leren. Dit heeft mijn dochter allemaal geleerd door te observeren en na te doen. 
Als mijn dochter vier is zal ze naar een islamitische basisschool gaan, want we vinden het belangrijk dat ze zowel thuis als op school in aanraking komt met de islam.
Ik kom zelf uit een christelijk gezin en heb ook op een christelijke school gezeten. Als ik terug kijk naar deze tijd besef ik mij hoe veel ik over het christendom op school heb geleerd, maar ook veel herkenning zag. Thuis werd er voorgelezen uit de kinderbijbel en op school werden die verhalen ook voorgelezen. Thuis en school sloten enorm op elkaar aan en dat heb ik als erg prettig ervaren.
Zo zie ik dat nu zelf ook op mijn werk. Thuis is de islam aanwezig en op mijn werk ook. Dit zorgt voor mij voor veel rust, gemak en plezier. En dat wil ik graag ook voor mijn dochter.
Heb jij ook bewust voor een islamitische, christelijke, joodse of katholieke school gekozen? 

Linzen-bleekselderij soep

Linzen-bleekselderij soep 
Soep. Een favoriete maaltijd van mij. Zowel als lunch als diner. Een flinke pan maken, zodat je het in bakjes in de vriezer kan doen. Heerlijk!
Hieronder een recept van een soep die zeker één keer per maand bij ons op het menu staat. Ook mijn dochter is gek op deze ‘voep’. 

Wat heb je nodig?

400 gram linzen, gedroogd of uit blik
400 gram kikkererwten, gedroogd of uit blik
1 ui
4 stengels bleekselderij
2 tl kaneel
1 liter groentebouillon
1 citroen
1 blik tomatenblokjes of verse tomaten
1/4 bosje peterselie
1/4 bosje koriander
Hoe maak je het?
Ui en bleekselderij in stukjes snijden. In een soeppan een flinke scheur olijfolie of kokosolie verwarmen. De ui samen mer de bleekselderij en kaneel fruiten op laag vuur. Dan de linzen, kikkererwten en tomaten erbij doen. Groentebouillon erbij gieten en aan de kook brengen. Ongeveer 20 minuten laten koken. Na 15 minuten doe je de fijngesneden koriander en peterselie erbij.
Halve citroen uitpersen. Dit sap voeg je bij de soep. De soep grof pureren met een staafmixer.
Serveer met nog wat fijngesneden koriander en peterselie en een schijfje citroen. 

By mom & mom kinderjuweeltjes 

Van de week werd ik verrast door een pakketje in de brievenbus. Ik had geen idee wat er in kon zitten, want ik had niets besteld en het handschrift herkende ik ook niet gelijk.

Toen ik het pakketje opende zat er een prachtige sleutel/tassen hanger in. Gemaakt door twee vriendinnen van mij. Ik was enorm verrast.
Hij is met de hand gemaakt. Mijn naam is erin verwerkt en onderaan de hanger hangt een bedeltje met ‘mom’ erop. 
  
Deze twee vriendinnen maken prachtige speenkoorden en nu dus ook sleutel/tassen hangers. 
Alles is mogelijk, zelfs verzenden naar het buitenland. En, het wordt ook nog mooi verpakt.
Dus ben je op zoek naar een mooi en uniek kinderjuweel kijk dan eens op de Facebook pagina van ‘by mom en mom kinderjuweeltjes’ of benader hen via bymomenmom@outlock.com

Wafeltime 

Een paar weken terug deed ik mezelf een wafelijzer cadeau.

Ik zag regelmatig heerlijke ontbijtjes langskomen van wafels en dacht dat wil ik ook eens proberen. En uiteraard de gezonde versie van wafels, gemaakt van havermout of speltmeel.
Ik ben aan de slag gegaan met drie recepten en heb deze een tijdje uitgeprobeerd. Ze zijn alledrie heel eenvoudig te maken en de ingrediënten heb je vrijwel altijd in huis. 
Het wafelijzer heb ik op de hoogste stand voorverwarmd. Bij alledrie de recepten heb ik kokosolie gebruikt om het wafelijzer in te vetten. De wafels laat ik drie minuten in het wafelijzer. 
Ik eet mijn wafels meestal met wat kwark, honing en vers fruit. Ook maak ik wel eens een ‘sausje’ van diepvriesfruit. Het fruit verwarm ik dan in een pannetje met wat honing. En hup, over de wafels heen.
Ik moet zeggen dat ik niet echt een voorkeur heb. Alle drie de recepten zijn erg lekker.
Recept 1
Wat heb je nodig?
60 gram speltmeel
1 ei
1 theelepel kaneel
1 theelepel bakpoeder
Snufje zout
Ongeveer 75 ml amandelmelk
Hoe maak je het?
Alle ingrediënten door elkaar mixen met een garde. Je moet even kijken hoeveel melk je nodig hebt. Het beslag moet wat dikker zijn dan een pannenkoekenbeslag.
Wafelijzer invetten met wat kokosolie en het beslag over de twee wafels. Drie minuten bakken en hup op je bord.
Recept 2
Wat heb je nodig?
40 gram speltmeel
40 gram havermout
1 ei
Ongeveer 75 ml amandelmelk
Snufje zout
1 theelepel kaneel
Hoe maak je het?
Alle ingrediënten door elkaar mixen met een garde. Ook bij dit recept even kijken hoeveel melk je moet gebruiken.
Wafelijzer invetten met wat kokosolie en het beslag verdelen over de twee wafels. Drie minuten bakken en hup op je bord.
Recept 3
Wat heb je nodig? 
1 banaan, het liefst zo rijp mogelijk
1 ei
30 gram havermout 
Halve tot een hele theelepel kaneel
Halve theelepel bakpoeder 
Hoe maak je het?
Prak de banaan fijn. Of pureer ze met een staafmixer. Hoe rijper de banaan, hoe zoeter je wafels worden. Meng de geprakte banaan met het ei en voeg havermout toe. Dan kaneel en bakpoeder toevoegen.
Wafelijzer invetten met wat kokosolie en het beslag verdelen over twee wafels. Drie minuten bakken en je kunt weer genieten van een heerlijk ontbijtje. 

Mijn hoofddoek, mijn trots

 

Zes jaar draag ik hem nu, mijn hoofddoek. Het begon met een sjaaltje en na ongeveer anderhalf jaar ben ik grote hoofddoeken gaan dragen die om mijn schouders, bovenarmen en buik vallen. Had zelf nooit gedacht dat ik die stap zo snel kon maken, want tegen een vriendin van mij die ook grote hoofddoeken draagt, zei ik altijd ‘daar begin ik nog niet aan.’

En nu, zes jaar later, draag ik mijn hoofddoek met veel liefde, trots en plezier. Ik kan me niet voorstellen dat ik hem niet meer draag. Het hoort gewoon bij mij.
Ik ben blij dat ik nog nooit negatieve reacties heb gekregen over het feit dat ik een hoofddoek draag. Ik kom op allerlei verschillende plekken en in verschillende dorpen en steden. En echt waar, ik heb nog nooit een negatieve reacties gekregen. Tuurlijk kijken mensen wel eens wat langer naar me, maar dat heb ik zelf vaak niet eens door en als ik het wel door heb en mensen staren, dan zwaai ik meestal even. 
Mijn hoofddoek heeft mij in sommige opzichten veranderd, maar ook weer niet. Ik ben mij meer gaan verdiepen in de islam en meer de islam gaan toepassen in mijn leven. Maar verder ben ik nog steeds dezelfde persoon die ervan geniet om samen met familie en vriendinnen te zijn. De persoon die heel veel liefde voor haar werk heeft en geniet van haar leven.
Via een vriendin kwam ik een paar weken terug bij een heel leuk project, genaamd Hijab Unrevalled. De dochter van deze vriendin doet mee aan dit project. En toen ik haar prachtige foto’s zag ben ik eens op onderzoek gegaan om meer te weten te komen over dit project. Een niet-moslim vrouw die een project is gestart over moslim vrouwen die een hoofddoek dragen. Dat maakte mij al nieuwsgierig. Op het instagram profiel van Hijab Unrevalled zag ik prachtige foto’s van hijab (hoofddoek) dragende vrouwen. Op de website las ik meer informatie over het project. Er worden foto’s gemaakt van vrouwen die de hijab dragen, zij worden geïnterviewd en uiteindelijk komen al deze foto’s in een boek en komt er een expositie. Bij iedere vrouw wordt gezocht naar een zin die past bij de reden waarom zij de hoofddoek draagt. Deze zin begint bij iedere vrouw met ‘it’s her………’ Iedere moslimvrouw draagt haar hoofddoek in eerste instantie vanuit religieuze redenen, maar de bedenkster achter dit project is er in de loop der tijd achter gekomen dat bij veel vrouwen ook andere dingen ertoe hebben geleid dat zij een hoofddoek zijn gaan dragen.
Zo ook bij mij. In 2008 dacht ik er regelmatig aan om een hoofddoek te gaan dragen. Ik had er regelmatig gesprekken over met mijn man en vriendinnen. Maar kon de stap nog niet nemen. Totdat ik in 2009 solliciteerde naar mijn huidige baan; leerkracht op een islamitische basisschool. Tijdens mijn sollicitatiegesprek werd mij gevraagd of ik moslima was. ‘Ja dat ben ik.’ Er werd mij toen verteld dat de regel op school is dat alle moslima’s een hoofddoek dragen. Dit was het. Dit was het laatste duwtje dat ik nodig had. Ik weet nog dat ik op de fiets terug naar huis mijn moeder belde om te vertellen hoe het gesprek was gegaan en dat als ik daar zou gaan werken ik een hoofddoek moest dragen op school. Mijn moeder zei toen ‘nou dan moet je hem buiten schooltijd ook maar dragen, want je woont in de buurt van de school en dat is voor kinderen anders verwarrend. Op school zien ze de juf met hoofddoek en buiten de school zonder hoofddoek.’ Ik weet nog dat ik er best wel verbaasd over was dat mijn moeder mij nu aanspoorde om een hoofddoek te gaan dragen. Mijn ouders hebben mijn keuze voor de islam altijd geaccepteerd, maar de stap naar een hoofddoek is voor veel ouders van bekeerlingen vaak een moeilijke stap. Maar ook dat duwtje had ik nodig, want vanaf mijn eerste werkdag tot aan de dag van vandaag draag ik mijn hijab met veel liefde, trots en plezier.