Voorjaarsvakantie 

Een weekje vakantie! Heerlijk! Want ja, voor velen is dat wel het grootste voordeel van het werken in het onderwijs. Al die vakanties. Nou geloof me, die vakanties heb je echt nodig. Mijn werk is mijn passie, maar het vreet ook ontzettend veel energie en het is zwaar, want je bent eigenlijk nooit klaar. Zelfs nu in de vakantie ben ik nog bezig geweest met mijn werk. En dat doe ik met alle liefde.

Vandaag was mijn dochter naar de creche en had ik echt een dag voor mezelf. Onder de zonnebank geweest, haren geknipt, rommelen in huis, lekker even niets en vanmiddag boekweitmuffins gemaakt. Een aantal met appel en een aantal met blauwe bessen. Ze smaken heerlijk. 
Wat heb je nodig?
75 gram boekweitmeel
1 ei
Halve banaan
1/2 theelepel bakpoeder
1/2 theelepel kaneel 
1/2 theelepel speculaaskruiden
50 ml amandelmelk
1 appel of een handje blauwe bessen 
Hoe maak je ze?
Verwarm de oven voor op 190 graden 
Prak de banaan. Voeg het meel, bakpoeder, ei, melk en kruiden bij de banaan en meng het goed door elkaar. 
Dan het fruit erbij en nog even goed mengen. 
Ik maak van dit beslag vijf muffins. Ik gebruik siliconen vormpjes en vul ze tot iets onder de rand.
Plaats de muffins voor ongeveer 25 minuten in de oven, even af laten koelen en genieten maar. 
Advertenties

Gezonde tussendoortjes!

Als je kiest voor een gezonde levensstijl, betekent het niet dat je alleen maar op slablaadjes hoeft te knabbelen. In tegendeel, er zijn zo ontzettend veel lekkere tussendoortjes. Ja, het meeste moet je wel zelf maken. Uiteraard kun je ook van alles kopen bij een reformwinkel, maar zelf maken is ook ontzettend leuk. En hoe vaker je het doet, hoe handiger je erin wordt.

Lees verder

1 februari 2009 en 1 februari 2014

1 februari 2009 en 1 februari 2014

1 februari. 1 februari zal voor mij nooit meer hetzelfde zijn. Deze dag heeft mijn leven op twee momenten drastisch veranderd.

Laat ik beginnen bij 1 februari 2009. De dag dat ik met mijn huidige baan begon; juf op een islamtische basisschool. Ook was dit de dag dat ik voor het eerst mijn hoofddoek ging dragen. Een keuze waar ik volledig achter stond en tot op de dag van vandaag geen moment spijt van heb gehad. Ook mijn ouders stonden volledig achter mijn keuze. Toen ik de beslissing had genomen om een hoofddoek te gaan dragen, wilde ik het hen persoonlijk vertellen. Ik weet nog goed dat ik ze uitnodigde om te komen eten. Ik was bloednerveus. Na het eten heb ik dan verteld dat ik een hoofddoek zou gaan dragen en dat ik hoopte dat zij mijn beslissing zouden accepteren. En ja, dat deden ze. Ik had ook eigenlijk niets anders verwacht, maar het was toch even spannend. Mijn ouders waren en zijn nog steeds trots op mij dat ik een hoofddoek draag. Mijn vader vertelde het toen trots aan collega’s en mijn moeder moest altijd lachen als we samen waren en mensen niet begrepen hoe het nou kon dat wij, blanke vrouw en donkere vrouw met hoofddoek, moeder en dochter waren.
Ik heb nooit getwijfeld aan mijn keuze. Ik heb er nooit moeite mee gehad. Ik ben (nog) geen mensen tegen gekomen die er moeite mee hebben. Het dragen van mijn hoofddoek heeft mij verrijkt als vrouw, maar ook als moslima.

En dan 1 februari 2014. Een dag die mijn wereld op zijn kop zette. Een dag die ik nooit zal vergeten en die ik voor een deel in een roes heb meegemaakt.
1 februari 2014, de dag dat mijn moeder overleed aan kanker. Eindelijk had ze rust na een strijd van ruim anderhalf jaar. Eindelijk blies ze haar laatste adem uit om voor altijd te kunnen slapen.
De dag dat ik mijn moeder verloor, mijn voorbeeld, mijn maatje, mijn klankbord, mijn alles. De persoon die ik iedere dag sprak, waar ik lief en leed mee deelde, waar ik mee lachte, maar ook de persoon waar ik heel goed ruzie mee kon maken.
Ik verloor een stukje van mezelf.
Ik wist dat die 1 februari er een keer aan zou komen. Ik was er op voorbereid, maar ook weer niet.
Twee dagen daarvoor ging het al erg slecht met m’n moeder en zei ik tegen haar ‘stop maar met ademen en ga maar slapen.’ Ik wilde haar niet meer zien lijden.
Maar toen die dag eenmaal was aangebroken, was ik er helemaal niet op voorbereid.

Het afgelopen jaar is met ups and downs gegaan. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan m’n moeder denk of haar naam noem. Er gaat geen dag voorbij dat ik mezelf in de spiegel zie of mezelf hoor praten en denk ‘wat lijk je toch op je moeder.’ Er gaat geen dag voorbij dat ik denk aan de opvoeding die zij mijn broertje en mij heeft gegeven en dat ik daar zo dankbaar voor ben en deze opvoeding door wil geven aan mijn dochter.
Er gaat geen dag voorbij dat ik dankbaar ben voor hetgeen ik van haar heb geleerd en nu ook weer heb geleerd door haar overlijden.

1 februari, een bijzondere dag. Lees verder